28.7 C
Amsterdam
Home Blog Pagina 532

Israël: Palestijnse gevangene beëindigt hongerstaking die halfjaar duurde

0

De Palestijnse gevangene Khalil Awawdeh heeft na een halfjaar zijn hongerstaking beëindigd. Dit, nadat hij van Israël te horen kreeg dat zijn ‘administratieve detentie’ in oktober niet verlengd zal worden.

Awawdeh (40) begon in maart aan zijn hongerstaking. Hij protesteerde tegen het feit dat hij sinds december zonder proces of officiële aanklacht wordt vastgehouden, de zogenoemde ‘administratieve detentie’.

Enkele dagen geleden weigerde een Israëlische rechter om de Palestijn meteen vrij te laten. Mensenrechtenactivisten maakten zich grote zorgen. Awawdeh zou nog meer zo’n veertig kilo wegen, zijn leven zou in gevaar zijn.

Momenteel worden in Israël ongeveer 4.450 Palestijnen vastgehouden, waarvan ongeveer 670 op basis van ‘geheim bewijs’. Ook zij hebben geen rechtszaak of aanklacht gehad.

Volgens Israël is deze ‘administratieve detentie’ nodig om staatsgevaarlijke Palestijnen van de straat te houden, zonder gevoelige vrij te geven. Critici menen dat deze procedure wordt misbruikt tegen de Palestijnse bevolking. Sommige gevangenen wordt zelfs medische hulp ontzegd. Volgens de Palestijnen zijn de 670 gevangenen politieke gevangenen en geen criminelen met terreurbanden, zoals Israël vaak beweert.

Moslimstudente (VU) ‘weggepest’ van campus: ‘Liever geen gelovige in huis’

0

De kersverse studente Ilhame el Messaoui (Vrije Universiteit Amsterdam) was maar wat blij met de aan haar toegewezen woning op studentencampus Uilenstede, vlakbij de universiteit. Maar de Eindhovense bleek, na een ogenschijnlijk prettige bezichtiging, niet welkom bij haar huisgenoten in spé. De reden: ze is moslim. Studentenhuisvester DUWO zegt ‘geschrokken’ te zijn.

In de DUWO-studentenflats van Uilenstede wonen ruim drieduizend studenten. Een groot deel daarvan hoeft niet, zoals bij veel andere studentenhuizen, te hospiteren. Ze krijgen hun kamer, gedeelde woon- en badkamer, keuken en ganggenoten automatisch toegewezen op basis van wachttijd en de plek waar ze eerder woonden.

Dat gold ook voor El Messaoui. Hoewel zij dus sowieso recht had op een woning op Uilenstede, kwam zij deze eerst voor de zekerheid bezichtigen. Tijdens die bezichtiging ontmoette ze ook studenten die haar huisgenoten zouden worden.

Het leek een prettige ontmoeting. Maar de andere studentenbewoners op de gang leek het achteraf toch niet prettig om met een gelovige moslima samen te wonen. De redenen: ‘islamitische gewoontes’ en ‘angst voor radicaliserende jongeren’. Dit blijkt uit app-berichten naar El Messaoui vanuit een van haar ganggenoten, een vrouwelijke student.

Deze studente typte dat ze na de bezichtiging had ‘overlegd met de andere meiden’ over El Messaoui’s komst. Hoewel El Messaoui volgens de andere studenten een ‘nette en aardige dame’ leek, ‘denken wij niet dat dat het een klik zal zijn tussen jou en de meiden die er al wonen’.

Het appje gaat verder: ‘Je gaf ons ook aan dat je bepaalde islamitische gewoonten hebt en alleen halal vlees eet. Hoewel ik hier geen problemen mee heb, gaven de andere meiden wel aan dat dat ze liever niet een gelovig iemand in huis willen. Dit uit hun angst voor radicaliserende jongeren en ze voelen zich er niet erg comfortabel bij als iemand bepaalde gewoontes heeft die wij niet zo goed kennen.’

‘Natuurlijk weet ik dat je de kamer van DUWO toegewezen hebt gekregen’, besluit de studente het appje, ‘maar ik wilde je dit toch melden, aangezien jij je ook comfortabel moet voelen in een studentenhuis.’

Dit bericht kwam voor El Messaoui als een donderslag bij heldere hemel. ‘Want’, zo verklaart ze aan de Kanttekening, ‘deze dames gaven mij bij de bezichtiging de indruk dat ze juist geïnteresseerd waren in mijn ‘levensstijl’, aangezien ze er veel vragen over stelden. Maar het tegenovergestelde bleek waar te zijn, afgaande op het berichtje dat ik de volgende dag kreeg.’

Messaoui was ‘helemaal van slag’. Ze had dit ‘totaal niet zien aankomen en al helemaal niet in zo’n grote multiculturele stad als Amsterdam’, zegt ze in een besloten Facebookgroep voor moslimstudenten. Ze voegt toe dat ze ‘uiteraard’ de woning bij DUWO heeft geweigerd.

Aan de Kanttekening verklaart ze haar weigering van de woning: ze wil haar mentale gezondheid, die veel invloed kan hebben op haar studieprestaties, voorop zetten. Ze zag dat het ‘hun doel is met dit berichtje is om mij weg te pesten – ‘aangezien jij je ook comfortabel moet voelen’. Stel dat ik de woning geaccepteerd had en er zou gaan wonen, zouden ze me dan niet nóg meer wegpesten?’

Nu duidelijk is dat El Messaoui niet bij de andere bewoners in de smaak valt, gaat ze liever op zoek naar een andere woning waar ze wél met een gerust hart kan studeren.

‘Straks worden mijn eigendommen nog gestolen of iets dergelijks. Bovendien begon ze over halal vlees… Of ze daar problemen mee hebben? Weet ik niet, maar ze bracht het wel ter sprake in het berichtje. Straks wordt er nog met mijn eten gerotzooid.’

Studentenhuisvester DUWO verklaart aan de Kanttekening ‘geschrokken’ te zijn door het bericht. ‘We proberen zo snel mogelijk in contact te komen met alle betrokkenen om na te gaan wat er precies gebeurd is en een oplossing te zoeken.’

‘Geen van de betrokkenen heeft zich nog bij ons gemeld’, beweert DUWO ook. ‘Het is belangrijk dat dit gebeurt.’ Volgens El Messaoui is dit niet waar. Ze schrijft op Facebook dat ze een melding heeft gedaan bij DUWO ‘dat ik gediscrimineerd wordt door waarschijnlijk mijn geloof’.

UPDATE: Een week later verklaart een DUWO-woordvoerder nog altijd in het duister te tasten, meldt VU-studentenkrant Ad Valvas.

Hoe kan dit? El Messaoui verklaarde vorige week tegen de Kanttekening nog een melding van discriminatie tegen de huisgenoten te hebben gedaan. Dit klopt deels, zegt DUWO tegen de Kanttekening: er ligt wel een melding van discriminatie, maar namens haar en niet dóór haar.

Wie de persoon is die de melding heeft gedaan, kan DUWO wegens privacyredenen niet zeggen. Wel wil DUWO kwijt dat de melding is gedaan door iemand die, net als El Messaouidi, in de Facebookgroep ‘Moslimstudenten’ zit – die ruim twintigduizend leden telt.

Ook zegt DUWO El Messaoui niet terug te kunnen vinden in het systeem, meldt Ad Valvas, dat eenzelfde antwoord kreeg van de VU.

Redenen voor extra navraag. De Kanttekening had eerder contact met het Facebook-account van El Messaoui. Maar meerdere verzoeken om hernieuwd contact vanuit de Kanttekening zijn door het account, dat eventjes uit de lucht was, onbeantwoord gebleven. Inmiddels is het account opnieuw niet meer beschikbaar.

Ook navraag door de Kanttekening bij enkele werkgevers die door het account waren opgegeven, leverde niets op, ofwel om privacyredenen ofwel omdat El Messaoui niet in het systeem bleek te zitten.

Volgens een bericht van het account van El Messaoui, dat vorige week in de Facebookgroep ‘Moslimstudenten’ is gezet, heeft ze een radiostilte op social media ingesteld omdat alle commotie haar te veel zou zijn geworden. Ook zou ze inmiddels door een ‘lieve zuster’ in Diemen een woning aangeboden hebben gekregen.

Maar of dit daadwerkelijk klopt, net zoals ze de wacht zou zijn aangezegd door toekomstige huisgenoten na het bezichtigen van een studentenwoning op campus Uilenstede? Dat is allemaal niet zeker. Iedere poging tot contact met El Messaoui hierover loopt spaak.

Vanwege het speurwerk van Ad Valvas en de herhaalde weigering van El Messaoui’s Facebookaccount om nogmaals met ons in contact te treden, concludeert de Kanttekening dat ons eerdere bericht over deze zaak niet volledig was. Wij beloven hier lering uit te trekken.

Nieuw Oeigoeren-rapport VN zet druk op Nike, Tesla en meer multinationals

0

Een nieuw VN-rapport over de mensenrechten van de islamitische Oeigoeren in China zet druk op multinationals als Nike, Tesla en Airbnb. Deze bedrijven doen nog altijd zaken in of met de westelijke Chinese regio Xinjiang, waar Oeigoeren op grote schaal als dwangarbeiders worden ingezet.

Het vandaag vrijgegeven rapport spreekt over potentiële ‘misdaden tegen de menselijkheid in Xinjiang’.  De Hoge Commissaris van de VN voor de Mensenrechten roept bedrijven die zakendoen in of met Xinjiang op om ‘alle mogelijke maatregelen’ te nemen om de mensenrechten te respecteren.

‘Dit vormt een uitdaging voor veel bedrijven die goederen uit Xinjiang blijven kopen’, vertelt mensenrechtendeskundige Justine Nolan aan de Arabische nieuwszender al Jazeera.

Bedrijven moeten volgens haar ervan uitgaan dat hun toeleveringsketens besmet zijn met ‘moderne slavernij’, zoals een VN-deskundige de gedwongen arbeid van Oeigoeren onlangs nog omschreef.  Ze zouden niet met de regio moeten handelen, tenzij er bewijs is dat er geen sprake is van dwangarbeid.

In juni implementeerden de Verenigde Staten een wet die de invoer van goederen uit Xinjiang verbiedt, tenzij kan worden aangetoond dat ze niet met dwangarbeid zijn geproduceerd.

China is woedend over het VN-rapport. Het land spreekt over ‘desinformatie’ en ‘leugens die door anti-Chinese krachten en uit vermoeden van schuld is verzonnen’.

In Turkije voxpopt de oppositie erop los: ‘Wij geven de burger weer een stem’

0

Wat als de NOS alleen de positieve acties van de overheid belicht en nooit de negatieve kanten? In Turkije is het aan de orde van de dag. In reactie hierop ontstaan er online alternatieven, ondanks het repressieve klimaat in het land en met alle gevaren van dien.

President Recep Tayyip Erdogan beheerst sinds enkele jaren de mainstream media in Turkije. Onafhankelijke media zijn in handen van de kliek rond Erdogan gekomen, of gewoon gesloten. Na de mislukte coup tegen Erdogan in juli 2016 is de politieke repressie in Turkije opgevoerd. Niet alleen politieke tegenstanders zijn hier het slachtoffer van geworden, maar ook journalisten die in alle vrijheid hun werk willen doen. Wie zich niet aanpast en weigert propaganda te maken voor het regime, riskeert boetes of zelfs gevangenisstraf.

Het feit dat er in Turkije nauwelijks nog onafhankelijke media zijn heeft er toe geleid dat het vertrouwen in de journalistiek naar een nieuw dieptepunt is gedaald. In 2018 deed het Center for American Progress een onderzoek naar de vraag in hoeverre Turkse burgers de media in hun land vertrouwden. Turken die op Erdogans regeringspartij AKP stemmen (iets meer dan de helft), of op de extreemrechtse coalitiepartner MHP (iets minder dan de helft) hebben relatief veel vertrouwen in de media, die volgens hen redelijk betrouwbaar en vrij zijn. Maar Turken die op de oppositiepartijen stemmen vinden media niet betrouwbaar en vrij. Het meest sceptisch zijn de stemmers op de HDP, de pro-Koerdische partij die mogelijk een verbod boven het hoofd hangt. Nog geen tien procent van de HDP-aanhangers vindt de Turkse media betrouwbaar en vrij.

Ziedaar: de opkomst van interviewers die mensen op straat aanspreken. Hun reportages worden uitgezonden op alternatieve online mediakanalen. De straatinterviewers laten gewone Turkse burgers aan het woord, uit alle hoeken en gaten van de Turkse samenleving, met verhalen die de mainstream media laten liggen.

De straatinterviewers richten zich op verschillende regio’s, en hebben verschillende politieke kleuren. Medyali TV en Kendini Muhabir bijvoorbeeld zijn voor Turkse begrippen links en vertolken het geluid van de grootste oppositiepartij CHP. Daarnaast heb je de Youtube-kanalen Vatandasi Sesi (‘De Burgerstem’) en Gozluklu Muhabir (‘De Bebrilde Correspondent’), die geen politiek onderdak hebben.

Het populairste straatinterviewkanaal is zonder twijfel Ilave TV (‘Extra TV’). De straatinterviewer is amateur-journalist Arif Kocabiyik, een voormalige bodyguard uit Antalya. Hij spreekt dagelijks mensen in verschillende Turkse steden, stelt hen vragen over hun huidige situatie en vraagt naar hun politieke mening. Zijn YouTube-kanaal heeft 500.000 abonnees en meerdere video’s met miljoenen weergaven.

Een ander populair Youtube-kanaal is Sade Vatandas (‘De Gewone Burger’). Reporter Mehmet Koyuncu is een van de weinig straatinterviewers die wel een journalistieke opleiding heeft gedaan. Hij werkte eerder als economie-expert voor de Turkse krant Cumhürriyet, die als een van de laatste onafhankelijke kranten zwaar werd tegengewerkt en veel journalisten heeft moeten ontslaan.

De in Antalya opgegroeide Koyuncu begon anderhalf jaar geleden met het maken van straatreportages: ‘Ik had geen baan en ik kreeg niet de kans om voor grote mediabedrijven te werken’, vertelt hij. ‘Tegelijkertijd begonnen de mediabedrijven steeds meer een politieke kant te kiezen en verloren zij hun journalistieke onafhankelijkheid. Ik vind dat verkeerd, en heb daarom gekozen om mijn eigen mediakanaal te maken. Met mijn eigen onderzoek en apparatuur wil ik de stem van de bevolking laten horen. Ik wil het laten horen aan Turkije en aan de bestuurders van het land.’

De onderwerpen in zijn reportages zijn vaak de belangrijkste nieuwsberichten van de dag, legt hij uit. ‘Het nieuws in Turkije wordt als propaganda gebruikt en probeert de bevolking de economische problemen te laten vergeten. Daarom probeer ik mensen op straat vragen te stellen als ze veel of weinig weten over de economie. Daarnaast wil ik weten wat hun huidige economische situatie is. Daarmee wil ik de problemen van de bevolking en de economie aan Turkije laten zien.’

‘Sinds de grote mediabedrijven de spreekbuis van de overheid zijn geworden en propaganda verspreiden, was er geen plek meer over om de stem van het volk te horen’

Volgens Koyuncu zijn straatinterviews belangrijk, omdat er bijna geen andere platformen zijn waar het volk aan het woord wordt gelaten. ‘Sinds de grote mediabedrijven de spreekbuis van de overheid zijn geworden en propaganda verspreiden, was er geen plek meer over om de stem van het volk te horen’, zegt hij. ‘Daarom zijn wij degenen die het volk weer een plek in de media willen geven, zodat de stem van de burger weer wordt gehoord.’

Het doen van straatinterviews is echter geen ongevaarlijke bezigheid. Alle mensen mogen hun zegje doen, maar bij een kritische vraag over het overheidsbeleid reageren sommige respondenten soms heftig.

‘Wij beleven bovendien veel problemen tijdens het maken van reportages’, gaat Koyuncu verder, ‘Laatst deed een man zijn shirt omhoog om zijn pistool te laten zien. Hij bedreigde ons.’ Deze incidenten onderstrepen volgens Koyuncu het maatschappelijk belang van zijn journalistieke werk. ‘Ik vind het verkeerd om er nu mee te stoppen. Ik zie het als mijn plicht, als mijn vaderlandse plicht, om deze reportages te maken. Ik ga er dan ook mee door, wat er ook gebeurt.’

Zijn favoriete reportage was met een econoom die helder uit kon leggen wat er precies mis was met de Turkse economie. ‘Hij gaf een mooie analyse van de huidige problemen in Turkije en droeg ook interessante oplossingen aan.’ Het leverde hem bijna 200.000 kijkers op.

De politieke tegenstanders van Erdogan zijn ook fan van de straatinterviewers. Zo was voormalig vicepremier Ali Babacan, nu leider van de oppositionele DEVA-partij, te zien op het YouTube-kanaal van Ilave TV. Koyuncu heeft nog geen politieke personen geïnterviewd, vertelt hij. Wel heeft hij politica Meral Aksener van de centrumrechtse IYI-partij ontmoet.

‘De oppositiepolitici en -leiders komen graag op onze alternatieve kanalen’, aldus Koyuncu, ‘want onze verhalen en reportages zijn een stuk betrouwbaarder dan die van de journalisten van de mainstream media.’ Dat straatinterviewers een stuk eerlijker en ideologisch minder vooringenomen zijn wordt ook gewaardeerd. ‘Oppositieleiders zien ons straatinterviewers als de vertolkers van de volksstem.’

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op de Kanttekening op 7 april 2021.

Google-medewerker stapt op na deal met Israël

0

Google-medewerker en Palestina-activist Ariel Koren heeft haar baan opgezegd, nadat de techgigant een deal sloot met het Israëlische leger voor de ontwikkeling van surveillancesoftware.

De Joodse Koren is een uitgesproken criticaster van Israël. Ze protesteerde tegen Project Nimbus, een deal van 1,2 miljard euro tussen Google, Amazon, Israël en het Israëlische leger. Naar eigen zeggen is ze slachtoffer van een intimidatiecampagne door collega’s, waardoor er volgens haar niets opzit dan haar baan op te zeggen.

Koren is blij met de meer dan zevenhonderd Google-medewerkers en 25.000 anderen die haar steunen middels een petitie. Maar in Google heeft ze geen vertrouwen meer, schrijft ze op haar blog. Het bedrijf belijdt diversiteit met de mond, maar zou Palestijnse, Joodse, Arabische en islamitische stemmen systematisch het zwijgen opleggen wanneer die aandacht vragen voor Palestina.

‘Mijn ervaring is dat het op deze manier tot zwijgen brengen van dialoog en afwijkende meningen Google heeft geholpen zijn zakelijke belangen bij het Israëlische leger en de Israëlische regering te beschermen.’

Bayern-voetballer Mazraoui (ex-Ajax) weigert te poseren met glas bier

0

De jaarlijkse bierfoto van de spelers van Bayern München heeft dit jaar de wenkbrauwen doen fronsen bij sommige Bayern-fans. Terwijl alle spelers gekleed in lederhosen en mét bier in de hand naar de camera kijken, heffen rechtsback Noussair Mazraoui (ex-Ajax) en steraanvaller Sadio Mané (ex-Liverpool) geen glas.

Beide spelers zijn vrome moslims die geen alcohol drinken. Ze willen daarom ook niet met een bierglas in de hand op de foto, meldt het Duitse magazine der Spiegel.

‘Ik hou ervan om lederhosen te dragen omdat ik in algemene zin erg geïnteresseerd ben in verschillende culturen en hun tradities’, aldus Mané, maar een glas bier is net een brug te ver.

Mané en Mazraoui zijn overigens niet de eerste Bayern-spelers die niet met bierglas op de jaarlijkse foto willen. De Franse aanvaller Franck Ribery, ook een vrome moslim, weigerde dit ook tijdens zijn Bayern-jaren (2007-2019). Hetzelfde geldt voor de Marokkaan Medhi Banatia en Zwitser Xherdan Shaqiri in 2014.

In 2013 was er nog enige ophef omdat Ribéry in 2013 tijdens het kampioenschapsfeest een bierdouche getrakteerd kreeg, geïnstigeerd door zijn ploeggenoot Jerome Boateng. Geruchten dat daar over problemen ontstond werden toen door Boateng afgedaan. ‘Alles is goed tussen mij en mijn broer Ribéry’, zei hij. ‘Het ging om alcoholvrij bier, dus alles is goed’.

Marokkaanse Nederlanders zoeken roots in ‘Poldermocro’s’ (BNNVARA)

0

BNNVARA komt vanaf 13 september met het tv-programma Poldermocro’s. Zes Marokkaans-Nederlandse jongeren maken daarin een reis door Marokko.

‘Als Marokkaanse Nederlander word je geboren met een gratis identiteitscrisis’, vertelt presentator Amar Aïssa. ‘Op zoek gaan naar jezelf is ontzettend moeilijk op zo’n jonge leeftijd. Laat staan als iedereen in Nederland zo’n uitgesproken mening heeft over jouw cultuur en geloof.’

Hij vindt het belangrijk dat er een veilige ruimte wordt geschapen om als Marokkaanse Nederlander over deze onderwerpen te kunnen spreken. ‘Dat hebben we geprobeerd met Poldermocro’s. De uitkomst zijn zes ongelofelijk inspirerende verhalen met, in mijn bevooroordeelde mening, een van de mooiste landen ter wereld als decor.’

De Marokkaans-Nederlandse jongeren zullen in deze wekelijkse, zesdelige serie in gesprek gaan met locals en gevoelige onderwerpen niet uit de weg gaan.

Gemeente Woensdrecht ‘in verzet’ tegen mogelijke plaatsing asielzoekers

0

De gemeente Woensdrecht in Noord-Brabant wil niet dat het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) honderden asielzoekers gaat plaatsen in het dorp Huijbergen. De kans daarop is 50 procent, aldus locoburgemeester Lars van der Beek (Algemeen Belang Zuidwesthoek). En zo ja? ‘Dan gaan we in verzet.’

Een buurtbewoonster beweert dat COA per 1 oktober zevenhonderd asielzoekers wil vestigen in een leegstaand complex in Huijbergen. Het COA zelf heeft officieel nog niet bevestigd hierover, maar lokale politici zijn achterdochtig.

‘We zijn niet naïef en niet blind’, zegt locoburgemeester Van der Beek tegen AD Bergen op Zoom. ‘Ik schat de kans op 50 procent dat staatssecretaris Van der Burg uiteindelijk toch een vergunningaanvraag indient om daar asielzoekers onder te brengen. En dan niet via ons, maar bij minister De Jonge (Volkshuisvesting, red.). Maar dan hebben wij wel het recht om die vergunning te toetsen. Dat zullen we zeker doen.’

Van der Beek verwacht een clash. ‘Drukken ze door, dan vechten we dat aan. Dus 1 oktober gaat ze niet lukken. Al blijft de kans dat we worden overruled en aan het kortste eind trekken.’

De locoburgemeester heeft begrip voor verontruste burgers en wijst op de gemeente Tubbergen, waar het COA driehonderd asielzoekers wil onderbrengen in een leegstaand hotel.

‘Als driehonderd asielzoekers op drieduizend Tubbergenaren al veel gevonden wordt, dan is zevenhonderd of zelfs meer op 2.100 Huijbergenaren helemaal bizar. In het dorp verbleven 25 jaar terug zo’n 150 vluchtelingen, dat was behapbaar.’

Op1-uitzending in Ter Apel stuit op hoon en verbazing: ‘Zo, zo fout’

0

Als ophef de bedoeling was van de Op1-uitzending van gisteren, vlak voor het aanmeldcentrum in Ter Apel, dan is dat goed gelukt. Dat blijkt uit de honende reacties op Twitter.

‘Totaal geschift’, ‘zo fout’ en ‘asielzoekers als decor’: zomaar een greep van de reacties over de uitzending die in het teken stond van ‘hulp’ voor Ter Apel. Deze ‘sensatie-tv’ viel bij sommigen totaal verkeerd.

Zo vraagt journalist Tahrim Ramdjan (het Parool) zich af: ‘Hoe kan het dat er helemaal niemand op de redactie van Op1 nagedacht lijkt te hebben over wat voor een ontzettend dom idee het is een uitzending in Ter Apel te maken, waar de asielzoekers op de achtergrond door hekken heen mogen meekijken?’

‘En morgen is Op1 live vanaf de begraafplaats in Nieuw-Beijerland. Echt, pleur op met je ophefshow’, uit twitteraar Kelly Sinke haar verontwaardiging.

‘Dat hek. (…) De drankjes op tafel. De dames die er met hun rug naartoe zitten. Alles, echt alles is zo, zo fout’, voegt Trouw-columnist Emine Ugur toe.

Daar is Amrish Badjoe van Artsen Zonder Grenzen ook niet over te spreken. Volgens hem gooit Op1 alle ‘ethische standaarden overboord’ door de talkshow pal voor het crisiscentrum te plaatsen. ‘Geen vluchtelingen aan tafel. Die mogen kijken’.

Bertus Tichelaar, als EO-hoofdredacteur verantwoordelijk voor de uitzending met twee EO-presentatoren gisten, zegt in een reactie over de asielzoekers achter het hek: ‘We hebben ons best gedaan het zo goed mogelijk op te bouwen, maar tijdens een live-uitzending is dit een risico.’ Dat het zo in beeld zou komen, was ‘niet de bedoeling’.

Turkije zet Griekse journalist het land uit

0

Turkije heeft de Griekse journalist Evangelos Areteos het land uitgezet om ‘redenen van openbare orde’. Dit meldt Areteos op social media.

De Turkse autoriteiten hielden Areteos vorige week donderdag een paar uur vast, nadat hij vanuit Brussel per vliegtuig in Istanbul aankwam. Hij werd ondervraagd over bezoeken aan het overwegend Koerdische Noord-Syrië en Turkije, zegt Areteos. Ze gaven de journalist te verstaan dat hij niet langer welkom is in Turkije en zetten hem op het vliegtuig terug naar Brussel.

Areteos schrijft voor het Griekse dagblad Real en is auteur van twee boeken over de Turkse politiek. Hij werkt al 23 jaar in Turkije en heeft een accreditatie als buitenlandcorrespondent.

De directe aanleiding voor zijn uitwijzing zou materiaal zijn dat op zijn telefoon werd aangetroffen in het vliegveld in Istanbul: foto’s, contacten en berichten van Koerden in Syrië. ‘Zoals elke journalist die verslaggeeft, ontvang ik in dat kader nieuws en foto’s’, schrijft Areteos. ‘Ik heb mijn reizen en ontmoetingen nooit verhuld.’

De journalist vermoedt dat hij het land is uitgezet vanwege zijn werk in het zuidoosten van Turkije, waar de Koerden in de meerderheid zijn. Het recente werk van Areteos omvatte reportages uit dit gebied, waarbij de journalist ook berichtte over de Koerdische kwestie. Ook schreef Areteos over de situatie in Noord-Irak, waar ook veel Koerden wonen.