In feite sprak hij tegenover die verslaggever gewoon uit zijn hart. En dat is het probleem: dat hart is een uiterst kwaadaardig en gewelddadig hart. De uitspraak paste bij eerdere uitspraken en eerdere gedragingen; hij is niet toevallig ooit opgepakt voor verboden wapenbezit.

De AIVD zette twee jaar geleden een streep door een dreigend ministerschap van dit heerschap, vermoedelijk wegens te nauwe banden met de Israëlische geheime dienst Mossad. In heel zijn politieke gedrag is hij immers een direct ideologisch en propagandistisch verlengstuk van het huidige moordenaarsregime.

Het was geen incidentele uitglijder. Hij nam zijn woorden ook niet onvoorwaardelijk terug; hij zei slechts dat hij zich alleen wat onhandig had uitgedrukt. Dat is als iemand die heeft opgeroepen tot moord, vervolgens zegt: ik had niet dat grove woord ‘moord’ moeten gebruiken, maar de elegantere vakterm ‘elimineren’.

Want daar komt het op neer. Wie oproept Palestijnse vluchtelingen met alle geweld tegen te houden, nadrukkelijk desnoods met meer geweld dan waar ze vandaan komen, zegt in feite: schiet ze desnoods dood. Want dat is een kwestie van elementaire logica als je oproept tot meer geweld dan Netanyahu en zijn trawanten, die inmiddels in Gaza zo rond de honderdduizend Palestijnen hebben laten vermoorden.

Dat maakt het extra pervers: je steunt eerst vanachter je schrijftafel op het Binnenhof door dik en dun een genocidale etnische zuivering, en als zich dan hier de eerste slachtoffers melden, wil je dat dat karwei hier wordt afgemaakt. Tot zover dus de aanvoerder van de PVV-afsplitsers die zichzelf in januari nog als constructieve partner aan het kabinet aanbood en die daarop ook als zodanig werd verwelkomd.

Hij zei wat hij dacht. Waar hij even niet aan dacht: dat hij niet in Israël was, maar in Nederland. Daar blijkt nu – het duurde even – gelukkig toch een morele ondergrens te bestaan, waar Israël zelf allang doorheen is gezakt. Er was een oproep van oppositieleider Jesse Klaver aan premier Jetten voor nodig om ervoor te zorgen dat die nieuwe ‘constructieve partner’ resoluut de deur werd gewezen en nu zelfs de VVD een grens begon te trekken. Kennelijk zijn er toch nog dingen belangrijker dan het redden van de hypotheekrenteaftrek. Dat is winst.

Ook elke samenwerking met het FvD wordt eindelijk van de hand gewezen, nu de nieuwe Führerin onbeschaamd internationale deportatiecongressen toespreekt. Twee aanvoerders van de nauw aan de FvD gelieerde extreemrechtse studentenpartij VSP staan inmiddels voor de rechter, omdat ze dit FvD-beleid al naziliederen zingend in de praktijk poogden te brengen door een Egyptische medestudent in elkaar te slaan.

Is dit de fatale greep van de VVD, die steevast Israël in bescherming neemt?

De vraag is wel of een en ander nu ook eens gevolgen heeft voor het buitenlandbeleid. Wat Poetins Russische heilstaat betreft, waarvoor het FvD als spreekbuis fungeert, ben ik niet zo benauwd. Er valt veel op de VVD aan te merken, maar ze staan wel pal voor Oekraïne.

Bij Israël, het geestelijk oriëntatiepunt van zowel de PVV als de PVV-verlaters, ligt dat anders. Hoewel dat de afgelopen jaren in een snel tempo tot een openlijk racistische Apartheidsstaat verworden is, wordt het nog steeds als een bevriend land beschouwd, en blijft het antwoord op alle oorlogsmisdaden hoofdzakelijk beperkt tot impotent gepruttel.

De Rode Lijn, waar Jetten zich ooit zo sterk voor maakte: eenmaal in het Torentje wordt die niet meer getrokken. Is dit de fatale greep van de VVD, die steevast Israël in bescherming neemt? Moeten D66 en CDA hier voor Yesilgöz capituleren, omdat anders de coalitie ontploft?

De trots door minister Ben-Gvir gefilmde mishandeling van illegaal in de internationale wateren gearresteerde Gaza-hulpverleners leverde niet veel meer op dan een berisping van de Israëlische ambassadeur, terwijl die gewoon het land uitgegooid had moeten worden.

En wat de Europese actievoerders hebben meegemaakt, is natuurlijk maar een fractie van wat de Palestijnen wordt aangedaan, buiten het zicht van de camera’s. Denk aan de vrij systematische marteling van Palestijnse kinderen in Israëlische cellen, mede omdat enkele Israëlische ministers, Palestijnen openlijk als ongedierte betitelend, al in een baby een bedreiging zien. In dat opzicht is hun genetische denktrant niet meer zo ver verwijderd van die van de nazi’s.

Dat was natuurlijk het voornaamste bezwaar van Netanyahu tegen de handelswijze van Ben-Gvir: niet de mishandeling als zodanig, maar dat die op X en Instagram werd uitgevent.