Volgens een kritisch rapport zou het Amerikaanse politieke establishment de beschuldiging van antisemitisme aangrijpen om de Palestijnse zaak te schaden en moslims zwart te maken.
Onderzoekers van het Centrum voor Veiligheid, Ras en Rechten van de rechtenfaculteit van Rutgers University in de staat New Jersey betogen in dit rapport dat het Amerikaanse establishment en de daaraan verbonden Israëllobby islamofobie gebruiken als middel om hun zaak te legitimeren. Het rapport is geschreven voor het uitbreken van de Gazaoorlog op 7 oktober, maar is dankzij de oorlog extra actueel. ‘Het had niet op een belangrijker moment kunnen verschijnen’, zegt co-auteur Mitchell Plitnick tegen de progressieve website Truthout. Hij schreef het rapport samen met rechtenprofessor Sahar Aziz.
Volgens Plitnick en Aziz is Israël een bijzonder belangrijke Amerikaanse vazal en de Verenigde Staten hebben daarom belangrijke economische en strategische redenen om de Israëlische misdaden wit te wassen. De Amerikaanse media zouden de macht volgen, Israëlkritische geluiden smoren en zich laten leiden door een ‘stilzwijgende islamofobie’.
Plitnick en Aziz hebben in hun studie de Israëllobby in de Verenigde Staten in kaart gebracht, van de American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) tot de extreemrechtse Zionist Organization of America, en van de Middle East Forum tot Jihad Watch en Christians United for Israel. Deze organisaties verdedigen volgens het rapport niet alleen de staat Israël, maar hebben ook als doel om moslims te belasteren en mensen die zich hard maken voor de mensenrechten van de Palestijnen.
Het dominante discours in Amerika zou moslims ontmenselijken en hen als terroristen neerzetten. De beschuldiging van antisemitisme is volgens de auteurs een ander wapen van de Israëllobby, met als doel om Israëlcritici monddood te maken. Amerikaanse politici en media zouden de Palestijnse strijd voor sociale rechtvaardigheid ten onrechte als gewelddadig afschilderen en de pro-Palestijnse boycotbeweging BDS-beweging (BDS staat voor boycot, desinvesteringen en sancties) criminaliseren.
‘Een van de belangrijkste punten van dit rapport is de islamofobe stijlfiguur. De veronderstelling dat alle moslims standaard antisemitisch zijn. Ze moeten bewijzen dat dat niet zo is’, zegt Plitnick tegen Truthout.
Truthout is een progressieve organisatie die zich inzet voor sociale rechtvaardigheid, klimaat en Palestina. Een van de drijvende krachten achter dit initiatief is acteur en Palestina-activist Mark Ruffalo.
Bij de grootste klimaatmars ooit in Nederland, meer dan 85.000 mensen liepen zondag mee in Amsterdam, ontstond op het podium onenigheid tussen klimaatactivisten vanwege het betrekken van de oorlog in Gaza. Zo rukte een man de microfoon uit de hand Greta Thunberg, toch wel het boegbeeld van de klimaatbeweging, nadat ze pro-Palestijnse uitspraken deed.
‘Ik ben hier voor een klimaatdemonstratie, niet voor politieke meningen’, zei de zichtbaar gefrustreerde man. Hij werd snel door andere activisten van het podium verwijderd. ‘Kalmeer, kalmeer’, riep Thunberg hem en anderen nog toe. Vanuit de menigte wordt intussen ‘Geen klimaatrechtvaardigheid op bezet gebied’ geschreeuwd, waar Thunberg, die een Palestijnse sjaal omhad, na een paar tellen enthousiast aan meedeed.
Op sociale media distantieert hoogleraar Jan Rotmans zich van de klimaatbeweging vanwege de pro-Palestijnse koers. ‘Zeer onverstandig als de klimaatbeweging de pro-Palestijnse weg inslaat. Klimaat en de kwestie Israël-Palestina zijn wezenlijk verschillend. Ik zal me er in elk geval openlijk en publiekelijk van distantiëren,’, aldus Rotmans.
De antropoloog Martijn Dekker van de UvA is het daarmee oneens. ‘Heeft u ooit ook maar iets gelezen over klimaat (en de verwoestende gevolgen van de klimaatcrisis en hoe de gevolgen veel heftiger zijn voor de mensen die onderdrukt worden) en het Midden-Oosten?’, vraagt hij aan Rotmans en noemt het publiekelijke distantiëren ‘misdadige onwetendheid’.
Er is al langer heibel binnen de klimaatbeweging over de oorlog in Gaza. Zo vielen velen over Extinction Rebellion, toen zij een Palestijnse vlag projecteerden op de Euromast in Rotterdam.
De politieke partij BIJ1 schaart zich in ieder geval achter de pro-Palestijnse activisten binnen de klimaatbeweging. Op sociale media hebben ze een verklaring gedeeld na het incident met Thunberg.
‘Wij zetten ons af tegen elke boodschap die stelt dat de klimaatcrisis los zou staan van de strijd voor de Palestijnen. De klimaatcrisis is óók een koloniale crisis. Koloniaal geweld heeft in verschillende landen in het mondiale zuiden geleid tot grootschalige ecologische schade, en ook Israël maakt zich hier structureel schuldig aan’, aldus BIJ1.
De Britse premier Rishi Sunak heeft minister van Buitenlandse Zaken Suella Braverman ontslagen. Ze wordt opgevolgd door oud-premier David Cameron.
De uiterst rechtse Braverman was onder vuur komen te liggen, nadat ze in een opinieartikel kritiek had geleverd op het optreden van de politie tijdens pro-Palestijnse demonstraties.
‘Rechtse en nationalistische demonstranten die zich schuldig maken aan agressie worden terecht stevig aangepakt. Maar pro-Palestijnse meutes die vrijwel hetzelfde gedrag laten zien worden grotendeels met rust gelaten, ook als ze duidelijk de wet overtreden.’
Critici vinden dat Braverman olie op het vuur gooide met haar artikel. Volgens Britse media is het artikel ook een van de redenen waarom Sunak Braverman ontslagen heeft.
Eerder al lag Braverman onder vuur vanwege haar ultrarechtse standpunten en beleid. Zo beweerde ze dat de zogenoemde ‘grooming gangs’, bendes van jonge mannen die meisjes seksueel misbuiken, voor het overgrote deel zouden bestaan uit mannen van Pakistaanse afkomst. Eerder wilde ze vluchtelingen deporteren naar Rwanda, een plan waar mensenrechtenorganisaties stevige kritiek op hadden.
Bravermans opvolger, David Cameron, was van 2010 tot 2016 premier van het Verenigd Koninkrijk. Hij mag nu het stokje overnemen.
Vrijdagavond 10 november debatteerden kandidaat-Kamerleden van kleur over de toekomst van Nederland. Hoe denken zij over herstelbetalingen, het Israëlisch-Palestijnse conflict en de spanning tussen godsdienstvrijheid en de vrijheid van meningsuiting?
Op een regenachtige vrijdagavond komt een handjevol mensen bijeen in het pand van Vereniging Ons Suriname in Amsterdam, waar het verkiezingsdebat van het platform Kleur de Kamer wordt georganiseerd. Kleur de Kamer is het initiatief van Ian van der Kooye. Hij hoopt dat politieke partijen meer werk maken van diversiteit.
De opkomst valt helaas nogal tegen. Dat komt door het weer en omdat het debat ook online is te volgen, denkt Van der Kooye. De kandidaat van Denk heeft op het laatste moment afgezegd. Dat heeft alles te maken met het Israëlisch-Palestijnse conflict, vertelt de organisator. Kandidaat-Kamerleden van Denk worden bedreigd, maar ook staat de partij nu op vier zetels in de peilingen, een zetel meer dan nu. ‘Denk is bang om uitglijders te maken.’
Aboriginals
Het verkiezingsdebat wordt afgetrapt door Faith Bruyning, nummer 18 van Nieuw Sociaal Contract, en Malcolm Jones, nummer 16 van de Partij voor de Dieren. Beide kandidaat-parlementariërs beschikken over weinig politieke ervaring, maar de jonge Jones is een natuurtalent. Hij pleit voor bewustwording, herstel en perspectief ten aanzien van de slavernijdiscussie. Nederland moet Keti Koti, de afschaffing van de slavernij in 1863, erkennen als nationale feestdag, nadenken over herstelbetalingen en ook discriminatie tegengaan en Afro-Nederlanders meer perspectief geven. De Partij voor de Dieren denkt na over gratis onderwijs voor de nazaten van slaafgemaakten, zoals de jarenlang gemarginaliseerde Aboriginals in Australië dat nu ook genieten. Jones vertelt ook dat zijn partij nog geen concreet bedrag weet, wat Nederland straks zou moeten gaan betalen aan de nazaten.
Bruyning vertelt een ander verhaal. Ze zegt dat NSC verzoening en herstel belangrijk vindt en groepen hierover het gesprek moeten aangaan. NSC neemt geen uitgesproken standpunten in. Als de discussie vervolgens over migratie gaat, en het NSC-standpunt om jaarlijks maximaal 50.000 migranten binnen te laten, zegt ze dat 50.000 slechts een ‘richtgetal’ is. Je moet volgens haar toch ‘ergens beginnen’. Als er in een jaar toch meer dan 50.000 migranten komen dan pleit NSC voor ‘aanvullende maatregelen’.
Foto: Ewout Klei
Ook D66 vindt de slavernijdiscussie belangrijk, zegt kandidaat-Kamerlid Mpanzu Bamenga, die op nummer 9 van de lijst staat. Hij vertelt dat zijn partij het bewustwordingsfonds wil verdubbelen, van 200 miljoen naar 400 miljoen. Bamenga gaat vervolgens in debat met Ines Kostic, nummer 2 op de kandidatenlijst van de Partij voor de Dieren en Michael Teng-Li Tai, nummer 15 op de lijst van Volt, over de vraag hoe Nederland zich moet opstellen ten aanzien van internationale conflicten. Ze zijn alle drie zeer kritisch over het Israëlische geweld tegen de Palestijnen.
‘Gaza wordt een begraafplaats voor kinderen’
Kostic: ‘Wij luisteren naar mensenrechtenorganisaties. Israël doet niet aan zelfverdediging, maar aan mensenrechtenschendingen.’ De Volt-kandidaat is niet te spreken over Mark Ruttes onvoorwaardelijke steun aan Israël. Het gaat hier volgens Teng-Li Tai om een asymmetrisch conflict, waarin Israël duidelijk de bovenliggende partij is. Hij pleit voor een structurele oplossing, naar het voorbeeld van de waarheids- en verzoeningscommissie in Zuid-Afrika, die na de afschaffing van de apartheid in 1994 wit en zwart nader tot elkaar moest brengen. Bamenga ten slotte stelt dat de directe aanleiding van het recente conflict de aanval van Hamas op 7 oktober is, maar benadrukt dat D66 tegen het wapens sturen naar Israël is als ze hiermee burgers aanvallen.
Een bezoeker in de zaal heeft kritiek. De schuld ligt volgens de bezoeker bij Israël, dat al 75 jaar de Palestijnen aan het onderdrukken is. Hij noemt Nederland hypocriet, omdat ons land andere landen altijd de les lezen wil over de mensenrechten, maar tegelijkertijd ‘oorlogsmisdadiger Netanyahu’ blijft steunen. Bamenga beaamt dit en maakt duidelijk dat D66 juist heel kritisch is over de pro-Israëlische koers van Rutte. ‘We vinden dat er een staakt-het-vuren moet komen. Gaza wordt een begraafplaats voor kinderen. Verschrikkelijk.’
Abortus
Kamerlid Don Ceder is nummer drie op de kandidatenlijst van de ChristenUnie, een partij die uitgesproken pro-Israël is. Ceder debatteert echter met Teng-Li Tai van Volt en Spencer Alberg, nummer 19 op de D66-lijst, over godsdienstvrijheid en de vrijheid van meningsuiting. Ceder benadrukt dat geen enkel grondrecht boven de andere grondrechten staat. De vrijheid van meningsuiting is geen supergrondrecht, dat is artikel 1 (het non-discriminatiebeginsel) ook niet. Grondrechten zijn volgens Ceder nevengeschikt. Hij vertelt koranverbrandingen verschrikkelijk te vinden, maar vindt tegelijkertijd niet dat je die moet verbieden, vanwege de vrijheid van meningsuiting.
Mpanzu Bamenga en Raoul White. Foto: Ewout Klei
Teng-Li Tai en Alberg clashen vervolgens met Ceder over het gedrag van de nieuwe SGP-leider Chris Stoffer, die onlangs meedeed aan een – volgens critici intimiderende – demonstratie voor een abortuskliniek. Zij vinden dat Ceder dit net zo moreel verwerpelijk moet vinden als de koranverbranding door Edwin Wagensveld. Dat weigert de ChristenUnie-parlementariër echter. Hij is diep gekwetst door een kerkdienst van satanisten, vertelt hij, die het christelijk geloof belachelijk maakten. ‘Maar ik wil dit niet verbieden. Echte vrijheid is mensen waar je het niet mee eens bent de vrijheid gunnen.’ Alberg is het eens met deze redenering, maar vindt dat Stoffer en de zijnen maar hadden moeten protesteren op een veldje, niet bij de abortuskliniek.
Organisator Ian van der Kooye kijkt tevreden terug op het debat. ‘Meestal zijn verkiezingsdebatten heel voorspelbaar. Politici zijn bezig met scoren, elkaar vliegen afvangen, ze gaan niet met elkaar de dialoog aan. Dat deden ze bij ons debat wel. We wilden juist niet met de voorspelbare opzetjes komen maar de verbinding zoeken,’ zegt hij. Wel vindt hij het jammer dat CDA en VVD geen kandidaat-Kamerleden hebben gestuurd. ‘Kleur de Kamer is een initiatief dat door de partijgrenzen wil heenbreken. We zijn niet links of rechts. En juist van de volkspartijen zou je verwachten dat ze ook kiezers van kleur willen aanspreken.’
De ultraconservatieve Spaanse politicus Aleho Vidal-Quadrad (78) raakte gisteren in Madrid ernstig gewond als gevolg van een schot in zijn gezicht. Hij zegt dat Iran een moordaanslag op hem heeft gepleegd.
Het heeft er alle schijn van dat de Spaanse politicus werd opgewacht door de schutter, omdat Vidal-Quadrad werd beschoten toen hij uit zijn woning in de richting van zijn auto liep. De schutter zou achterop een motor hebben gezeten.
Volgens de Spaanse krant El Mundo is de politicus geraakt in zijn onderkaak en nu buiten levensgevaar zijn.
Vidal-Quadrad beweert nu dat Iran achter de mislukte moordaanslag zit. Vidal-Quadrad heeft goede banden met de Iraanse oppositie en is een uitgesproken criticus van het islamistische regime in Teheran. ‘Ik kan met trots zeggen dat ik behoor tot de geweldige familie van het Iraans verzet’, zei de politicus in september op een conferentie in Brussel.
Vidal-Quadrad was van 2009 tot 2014 een van de veertien vicevoorzitters van het Europees Parlement. In 2013 bedankte hij als lid van de Spaanse conservatieve Volkspartij PP en werd een van de oprichters van de radicaal-rechtse partij Vox. Hij is een fervent tegenstander van de Catalaanse onafhankelijkheid.
Teheran pleegtvaker aanslagen op leden van de Iraanse oppositie in het buitenland. Zo zat Iran in 2015 achter de moord op de toen 56-jarige Ali Motamed, die als elektricien werkte voor Eneco.
De cartoonist Collignon strijkt met zijn nieuwste tekening weer een groep Nederlanders tegen de haren in. Een van hen is voormalig PvdA-leider Lodewijk Asscher. ‘De Joden verzinnen het antisemitisme zelf en zijn onderdeel van de Lange Arm van Israël. Hoe vinden jullie zelf dat het gaat Volkskrant?’, vraagt hij verontwaardigd op sociale media.
De cartoon van een lange arm met davidster verscheen donderdag in de Volkskrant. Volgens Asscher is een ‘grens bereikt’, schrijft hij in een opiniestuk in diezelfde krant. ‘Deze week bleek dat het antisemitisme in Nederland met 818 procent gestegen is. Nederland doet aardig mee in de internationale antisemitisme-ranglijstjes’, haalt hij het Cidi-onderzoek naar antisemitisme aan.
Asscher zegt ook dat hij verdriet voelt over de ‘onschuldige Palestijnen die nu in de Gazastrook worden vermalen’. Hij wil een lans breken voor verdraagzaamheid en begrip.
‘Maar als mijn krant, de Volkskrant, op de dag van de herdenking van de Kristallnacht een spotprent plaatst met de boodschap dat de Joden het antisemitisme zelf verzinnen als onderdeel van de zogenaamde ‘lange arm’ van Israël, dan is een grens bereikt,’ meldt hij aangedaan.
Collignon maakt wel vaker omstreden cartoons. Vorig jaar stonden Marokkaanse Nederlanders op hun achterste benen, toen ze als dieven werden afgeschilderd nadat ze waren uitgeschakeld van het WK in Qatar.
Hoe langer de oorlog in Gaza voortduurt des te kritischer Nederlanders worden over het Israëlische optreden. Een ruime meerderheid wil een tijdelijk staakt-het-vuren, blijkt uit onderzoek van bureau I&O Research. Volgens het onderzoek vindt de helft van de Nederlanders de militaire reactie van Israël op de aanvallen van Hamas ‘buitenproportioneel’. Twee weken geleden was dat nog 43 procent.
Hamas wordt nog steeds als de grote verantwoordelijke gezien voor het oplaaien van het geweld. Ongeveer drie kwart van de Nederlanders vindt dat. Alleen wordt Israël, nu de oorlog langer duurt, vaker verantwoordelijk gehouden. Twee weken geleden hield 45% van de Nederlanders Israël verantwoordelijk voor het geweld, nu is dat gestegen naar 55%.
Ook is een meerderheid van de Nederlanders kritisch op de houding van de Nederlandse regering, die Israël ‘onvoorwaardelijk’ blijft steunen. Zij vinden ook dat de Nederlandse regering kritischer moet zijn op Israël dan nu het geval is.
De kiezers van politieke partijen verschillen wel sterk van mening. Onder VVD, CDA, CU en SGP staat minimaal de helft achter de reactie van de regering. Bijna geen enkele kiezer van DENK en FvD staat achter het optreden van de Nederlandse regering.
In tegenstelling tot de stemming in de VN voor een staakt-het-vuren, waarin het kabinet zich heeft onthouden van een stem, wil twee derde van de Nederlanders (65%) een staakt-het-vuren, blijkt uit het onderzoek van I&O Research.
De Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) heeft activist Frank van der Linde ten onrechte als extremist beschouwd. De Amsterdamse rechtbank adviseert NCTV nu uitdrukkelijk om Van der Linde financieel te compenseren.
Frank van der Linde is een radicaal-linkse activist, die demonstreert voor het klimaat, Palestina en gelijkheid. NCTV volgde Van der Linde kritisch en speelde informatie over hem door aan de politie, 26 Nederlandse gemeenten én aan buitenlandse veiligheidsdiensten.
Van 2017 tot 2019 zat Van der Linde in de gemeentelijke radicaliseringsaanpak van Amsterdam. Destijds werd die vooral bevolkt door potentiële jihadisten, aldus het Parool. Burgemeester Femke Halsema (GroenLinks) erkende later dat dit nooit had mogen gebeuren.
In het vonnis van 3 november stelt de rechter dat NCTV informatie over Van der Linde heeft doorgestuurd naar derden ‘zonder de benodigde zorgvuldigheid te betrachten’. Dit is volgens de rechter ‘ongeoorloofd en onacceptabel’.
Informatie over Van der Linde werd doorgespeeld aan de inlichtingendiensten in België, Duitsland, Spanje, Canada en Australië. Van der Linde is bang dat hij niet meer in deze landen kan reizen en wil dat NCTV zijn advocatenkosten betaalt in die landen.
Frank van der Linde voert ook een juridische strijd met de politie, die echter beweert niet laakbaar te hebben gehandeld. De linkse activist kon, omdat hij als ‘radicaal’ stond geregistreerd, harder worden aangepakt. Agenten observeerden Van der Linde, brachten de mensen met wie hij contact had in kaart, achtervolgden de activist en pakten hem regelmatig op. De Nederlandse politie heeft ook Europol over Van der Linde geïnformeerd.
Het Westen vindt in het Midden-Oosten nergens gehoor en dat heeft het aan zichzelf te danken. Door jarenlang wegkijken moet het nu machteloos toekijken hoe Israël die ene barbaarse terreuraanslag van Hamas al vier weken lang met niet minder barbaarse terreurbombardementen beantwoordt.
Europa heeft geen invloed omdat het te verdeeld is. Omdat een aantal landen – Duitsland voorop – vanwege de Holocaust zich gedwongen voelt om onnadenkend onvoorwaardelijk achter Israël te gaan staan. En omdat te veel regeringsleiders niets willen of durven te doen wat afwijkt van de Amerikaanse lijn.
Punt twee en drie – vermeerderd met kritiekloos zelotisme inzake het ‘Uitverkoren Volk’ in de reformatorische hoek – gelden ook voor Nederland. Sinds naar buiten is gekomen dat Mark Rutte voor het NAVO-leiderschap opteert, lijkt daarbij tevens een persoonlijk motief een rol te spelen. Om een kans daarop te maken moet je immers Washington niet teveel tegen de haren instrijken, zeker niet op dit punt.
Europa wordt in het Midden-Oosten al langer niet serieus genomen, maar dat geldt inmiddels ook steeds meer voor Amerika. Ook haar invloed is momenteel minimaal – de vernederende recente rondreis van buitenlandminister Anthony Blinken, die helemaal niets opleverde, illustreert dit ten overvloede.
Dat ook Amerika nu geen invloed kan uitoefenen komt omdat het de facto ook geen invloed uitoefenen wíl. Zolang het bij de rechts-extremistische regering van Netanyahu – waarvan een deel openlijk zinspeelt op totale verdrijving van de Palestijnen – slechts aandringt op matiging, gebeurt er niets. Washington moet niet aandringen, het moet het afdwingen – en dat kan het, als het dat wil. Want zonder de tot nu toe vrijwel steeds onvoorwaardelijke Amerikaanse steun kan Israël niets. Als het geen Amerikaanse wapens meer krijgt en in een totaal isolement dreigt te belanden moet het wel door de pomp.
Het is die geringe bereidheid de afgelopen jaren om Israël ook maar tot iets te dwingen – en de wetenschap daarvan bij de tegenpartij – die er nu voor zorgt dat in de Arabische wereld de bereidheid om Amerika tegemoet te komen gereduceerd is tot nul.
Washington heeft vooral stelselmatig weggekeken
Ach ja: die tweestatenoplossing – nu het weer eens uit de klauwen loopt, hebben Joe Biden en Blinken het er over. Maar wat heeft Washington de afgelopen kwart eeuw – want zoveel jaar is inmiddels sinds het accoord tussen Rabin en Arafat verlopen – daadwerkelijk ervoor gedaan? Het heeft vooral stelselmatig weggekeken, hooguit wat verontrust geprutteld, bij alle illegale nederzettingen waarmee Israël Palestina volplempte, bij de sluipende etnische zuivering die al decennialang aan de gang is.
Wat is dat plotseling hernieuwde Amerikaanse gepraat over een tweestatenoplossing waard, zo vragen Israëls buren zich terecht af. Blijft daar iets van over als straks, na de vernietiging van Gaza, militair de ‘rust’ is weergekeerd? Zal Amerika die straks dan wél durven afdwingen bij een steeds onwillig Israël dat steeds openlijker heel Palestina claimt?
En dan: Hamas als boeman en excuus om niets te doen. Is er iemand in Washington, die zich nu eindelijk eens afvraagt hoe het toch komt dat Hamas in de Arabische wereld op zo veel begrip, zo niet sympathie kan rekenen?
Die zich realiseert dat dat mede komt omdat de Palestijnse Autoriteit niet alleen door en door corrupt is, maar van Israël ook niets voor elkaar mocht krijgen en zo de facto als haar machteloze zetbaas functioneert? Dat die daardoor in Palestijnse ogen elke legitimiteit ontbeert? Abbas nu als enige gesprekspartenr beschouwen, is alsof men in 1940 Philippe Pétain als enige vertegenwoordiger van Frankrijk had gezien.
Wat haalt men zich in Washington in de kop? Denkt men serieus dat je straks, nadat Netanyahu Gaza in één grote maankrater heeft veranderd, ter plekke gewoon onder Israëlische supervisie even met een nieuw Palestijns bestuur kunt beginnen? Dat Abbas, of welke zichzelf ook maar enigszins respecterende Palestijn dan ook, zich zou lenen voor een dergelijke Mussert-rol?
Niet alleen Israël heeft geen enkel zinnig idee over wat straks met Gaza te doen. Amerika heeft dat, door haar jarenlange en ook nu nog volgehouden weigering om Israël tot de orde te roepen, evenmin. Zolang dat laatste zo blijft, vangt Blinken, hoe ijverig hij ook blijft rondreizen, in het hele Midden-Oosten bot. En eigenlijk terecht.
In de zomer van 1996 heb ik samen met mijn grote vriend Salih Kurban een reis gemaakt. We zijn in Istanbul, Kars en Agri geweest. We reisden met de bus. Ik las een boek of sliep. Arme Salih abi kon geen oog dichtdoen. Daarom is hij later internist-intensivist geworden. Hij staat altijd op wacht.
We waren in Posof. Veel Turkse Eindhovenaren komen uit Posof. Het is een soort straat gebouwd op een helling met rondom nog een paar steegjes. Als je niet oppast, val je van de helling. Posofieten zijn norse mensen. Net als Zwitsers en Andorrezen. Mensen in de bergen zijn nu eenmaal nors.
Bij de grens stapten we in de bus die via Tbilisi en Gence naar Bakoe ging rijden. De reizigers waren Azeri. Ze hadden koopwaar ingeslagen in Istanbul. Ze zouden het in Gence en Bakoe gaan verkopen. Wij waren de enige twee toeristen. Vlak na de grens waren er geen bergen meer. We reden door het heuvellandschap met vele kleine boomgaarden van Ahiska.
In Tbilisi stapten we uit de bus. Er was geen telefoon in de omgeving. We vonden een taxi. De chauffeur was een Armeniër die aardig Turks sprak. Hij leek op de toen bekende Turkse acteur Yilmaz Koksal. Hij reed ons naar het postkantoor om te bellen. In Istanbul hadden we het nummer van iemand gekregen. Deze was niet bereikbaar. We hadden geen adres. De taxichauffeur bracht ons naar een nachtclub. Daar zou iemand zijn die iedereen kende. We zaten met deze meneer en enkele vrouwen aan tafel. De taxichauffeur zei tegen hem: ‘Als Ragip abi ze niet kent, kent niemand ze.’ Ragip abi reageerde: ‘Als ik ze niet ken, kent niemand ze. Ik ken ze niet.’ Ragip abi was een ware kabadayi. Een soort kleine maffiabaas.
De chauffeur was een Armeniër die aardig Turks sprak
Ragip abi riep twee Turkse jongens. Het waren studenten. Zij brachten ons naar een studentenflat. Het was een kamer met twee bedden. Wij mochten daar overnachten. Zij gingen ergens anders naartoe. Aan de wand was een rek met veel cassettebandjes van Ruhi Su, een linkse zanger. Als vrome conservatieve moslims hadden we niet eerder van deze naam gehoord.
De volgende dag bereikten we onze contactpersoon. We gingen naar de school waar hij werkte. De mensen daar waren erg op hun hoede. Salih Kurban had een grote dure camera. Er was toen politieke onrust. De volgende dag was er een uitgaansverbod vanwege een volkstelling. Voor de overnachting stuurden ze ons naar een bakkerij. Boven de bakkerij was een woning waar we konden slapen.
Vroeg in de ochtend gingen we naar het busstation. Door de stad stroomde een riviertje. Overal waren er kiosken waar ze drank verkochten. Twee vrouwen die Koerdisch spraken veegden de bushaltes op het station. Een jongeman met fors overgewicht zat daar met een fles drank. Het communisme had het volk met alcohol verdoofd.
Onze site gebruikt cookies en vergelijkbare technologieën onder andere om u een optimale gebruikerservaring te bieden. Ook kunnen we hierdoor het gedrag van bezoekers vastleggen en analyseren en daardoor onze website verbeteren.
Deze website gebruikt cookies om uw gebruikservaring op deze website te verbeteren. Van deze cookies worden cookies aangemerkt als "Noodzakelijk" in uw browser bewaard, deze cookies zijn essentieel voor het functioneren van de website. Bijvoorbeeld het opslaan van uw keuze of u wel of geen cookies wilt hebben. Wij maken ook gebruik van cookies van derde partijen die ons helpen met het analyseren en begrijpen van de gebruik van deze website door u. Deze cookies worden alleen gebruikt als u daar toestemming toe geeft. U heeft ook de mogelijkheid om uzelf uit te sluiten voor deze cookies. Dit zal echter effect hebben op uw gebruikerservaring.
Noodzakelijke cookies zijn absoluut nodig voor het functioneren van de website. De cookies in deze categorie zorgen alleen voor de veiligheid en het functioneren van deze website . Deze cookies bewaren geen persoonlijke gegevens
Deze cookies zijn niet strict noodzakelijk, maar ze helpen de Kanttekening een beter beeld te krijgen van de gebruikers die langskomen en ons aan te passen aan de behoeftes van onze lezers. Hiervoor gebruiken wij tracking cookies. Bij het embedden van elementen vanuit andere websites zullen er door deze sites ook cookies worden gebruikt.
