Home Blog Pagina 463

‘Het valt wel mee met het extremisme binnen de klimaatbeweging’

0

Mogen activisten die zich inzetten voor het klimaat ook geweld gebruiken om hun doel dichterbij te brengen? Die vraag wilde Progressief Café voorleggen tijdens een debat, maar nadat hierover ophef ontstond is deze bijeenkomst gecanceld. Dit incident roept de vraag op: is de klimaatbeweging aan het radicaliseren?

Het hoeft geen betoog dat extreemrechts een groot gevaar vormt voor onze democratische rechtsstaat. Denk aan de terroristische aanslagen in Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten. Maar ook aan het intimideren van Sigrid Kaag door boze boeren met fakkels en doodsbedreigingen van de achterban van Ongehoord Nederland aan het adres van kritische journalisten.

Maar hoe zit het met de dreiging van extreemlinks? Is de activistische klimaatbeweging Extinction Rebellion extreemlinks? En radicaliseren klimaatactivisten? Journalist Jaap Tielbeke en extremisme-deskundige Teun van Dongen geven antwoord op die vragen.

Maar eerst terug naar de aanleiding. Progressief Café wilde op 7 maart een debat organiseren, getiteld ‘Moreel beraad over het klimaat’. Daar moest onder andere deze vraag bediscussieerd worden: ‘Is vreedzaam protest wel genoeg, of zou het gebruik van geweld, dan wel tegen objecten, dan wel tegen personen, heroverwogen moeten worden?’ En zo ja, tegen welke prijs, vroeg de organisatie zich af: ‘Zijn wij bereid om drie tot vijftien jaar in de gevangenis te belanden als gevolg van klimaatactivisme?’ Nadat hierover op sociale media veel kritiek kwam, besloot Progressief Café het debat niet te laten doorgaan. Ook nam de organisatie afstand van de vraag over het gebruik van geweld.

Domme formulering

Jaap Tielbeke, journalist bij het weekblad De Groene Amsterdammer, schrijft veel over de klimaatbeweging. Hij was als spreker uitgenodigd voor het gecancelde debat in Pakhuis De Zwijger. ‘In de aankondiging stond een hele domme formulering over geweld. Als ik deze passage eerder had opgemerkt, had ik de organisatie gezegd deze zinnen te schrappen, ook omdat er binnen de klimaatbeweging geen activisten zijn die er openlijk voor pleiten om geweld tegen personen te plegen. Daarover is er binnen de beweging geen discussie. Dat wil niemand.’

Wel vinden sommige activisten vandalisme gerechtvaardigd, vervolgt Tielbeke. Hij noemt de Zweedse historicus en klimaatactivist Andreas Malm, die het boek How to blow up a Pipeline schreef. ‘Malm vindt de klimaatbeweging te braaf. Hij trekt hierbij ook historische parallellen, bijvoorbeeld met de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Die bestond niet alleen uit vredelievende leiders als Martin Luther King en Rosa Parks, die grepen naar het middel van burgerlijke ongehoorzaamheid. Er waren ook leiders die voor extremere middelen stonden, zoals Malcolm X. Misschien heeft de klimaatbeweging ook zo’n radicale flank nodig, oppert Malm. Want dan zouden de autoriteiten eerder bereid zijn om de gematigde krachten tegemoet te komen. Ik voelde ongemak bij het lezen van zijn boek, er bestaat een risico van een hellend vlak. Maar ik vind het wel belangrijk dat dit debat – over geweld tegen objecten – gevoerd wordt. Liever die reflectie, dan dat gefrustreerde activisten tot onbezonnen daden overgaan.’

Extinction Rebellion

Wat vindt Tielbeke van de apocalyptische taal van radicale activisten, die onder andere spreken over ‘het tegenhouden van genocide’? Is zulke taal niet gevaarlijk? Tielbeke wil niet op uitlatingen van specifieke activisten ingaan, maar zegt wel dat klimaatactivisten zich terecht zorgen maken. ‘De komende decennia gaan we veel ellende krijgen, als gevolg van de klimaatcrisis. Wereldwijde chaos, onzekerheid, klimaatvluchtelingen, enzovoort. Het is logisch dat de angst en frustratie toeneemt.’

Volgens Teun van Dongen, onderzoeker bij het International Centre for Counter-Terrorism (ICCT), kunnen activisten mogelijk grijpen naar het middel van geweld als ze geloven dat er sprake is van een ‘existentiële crisis’. Maar dat gevoel an sich is niet voldoende. ‘Ze moeten er ook van overtuigd zijn dat andere vormen van protest niet werken, dat geweld dus de enige optie is.’

Neem de klimaatactivisten van Extinction Rebellion. Zij behaalden de afgelopen tijd meermalen het nieuws, doordat ze zichzelf vastlijmden aan schilderijen in kunstmusea en in januari voor de zoveelste maal de A12 blokkeerden. Zijn zij extremistisch? Extremisme-expert Van Dongen vindt van niet. ‘Ze beginnen hun eisenpakket met ‘de overheid moet dit’, en de ‘overheid moet dat’. Extreemlinks formuleert dit niet zo. Zij hebben de overheid juist opgegeven. Mijn indruk is dat het met het extremisme binnen de klimaatbeweging wel meevalt. Hier en daar heb je wat extremisten, maar zij vormen een minderheid. De beweging in zijn geheel is niet extremistisch.’

‘Er zijn nog geen splinterbewegingen die tot hardere acties willen overgaan’

Tielbeke beaamt dit. ‘Extinction Rebellion weet juist heel veel burgers aan zich te binden. Niet alleen de diehardactivisten, maar ook gewone burgers die wat willen doen tegen klimaatverandering. De organisatie kiest nadrukkelijk voor vreedzaam verzet. Wel kiezen ze voor de strategie van burgerlijke ongehoorzaamheid, net als de burgerrechtenbeweging. En de overheid treedt hiertegen hard op. Er zijn activisten Extinction Rebellion veroordeeld voor het bekladden van ministeriegebouwen.’

Extreemlinkse terreur

Er is tegenwoordig een groot verschil tussen extreemlinks en extreemrechts geweld, aldus Van Dongen. ‘Bij extreemlinks zijn er ideologische firewalls, die mensen weerhouden van het gebruik van het geweld. Er worden bijvoorbeeld discussies gevoerd, wanneer geweld legitiem is en wanneer niet. Er zijn veel activisten die principieel tegen geweld zijn. Bij extreemrechts ligt het toch even anders. Binnen de kortste keren komen extreemrechtse activisten met de meest vreselijke geweldsfantasieën. Dat is daar normaal. Bij extreemlinks niet.’

Extinction Rebellion is radicaal, maar valt niet te vergelijken met extreemlinkse terreurgroepen uit het verleden, zoals de Duitse Rote Armee Fraktion, de Rode Brigades in Italië en RaRa in Nederland. ‘We leven nu in andere tijden’, aldus Van Dongen. ‘Extreemlinkse terreurorganisaties van weleer hoopten met geweld een revolutie te ontketenen. Tegenwoordig draait het echter om ‘infrapolitics’. De revolutie wordt niet langer gezien als een dag waarop de bestaande orde opeens omver geworpen wordt. Het is een zaak van lange adem geworden. Revolutionairen vormen een tegenbeweging die zich verzet tegen het heersende discours, en bouwen in een kleine kring aan een betere toekomst. Denk aan zones of sociale omgevingen waar de publieke zaak wordt bestierd volgens de principes van de anarchisten.’ Als voorbeeld noemt Van Dongen Vrijstad Christiania in Kopenhagen, waar een kleine duizend anarchisten, hippies, krakers en kunstenaars wonen, die zich niet willen conformeren aan de maatschappij.

Belangrijk is bovendien dat er binnen uiterst links veel discussie over de vraag of geweld wel helpt, of dat dit de tegenstander – de overheid in dit geval – in de kaart speelt, vervolgt Van Dongen. ‘Want dan grijpt de overheid naar repressieve middelen, en wordt de beweging gedecimeerd.’

Wel houdt Van Dongen de theoretische mogelijkheid open, dat de klimaatbeweging zal radicaliseren. ‘Misschien zal een splintergroepering worden opgericht, die tot hardere acties wil overgaan. Maar zo’n organisatie is er nu nog niet.’

Belgische oud-minister daagt Turkse regering voor Internationaal Strafhof

0

De Belgische jurist en oud-minister Johan Vande Lanotte heeft namens ‘duizenden slachtoffers’ Turkije aangeklaagd bij het Internationaal Strafhof. De aanklacht, misdaden tegen de menselijkheid, werd al op 9 februari ingediend.

‘Uit respect voor de slachtoffers van de aardbeving in Turkije hebben we besloten om vandaag bijeen te komen’, zegt Vande Lanotte tijdens de persconferentie in Humanity Hub in Den Haag. ‘De bal ligt nu bij het Strafhof, maar het blijft belangrijk dat mensen blijven strijden tegen onrechtvaardigheid’.

De aanklacht betreft ‘misdaden tegen de menselijkheid’, zoals marteling, opsluiting en vermissing. Het gaat om ongeveer dertienhonderd directe slachtoffers met associaties met de Gülenistische, Koerdische of linkse groeperingen in Turkije.

‘In totaal gaat het om tweehonderdduizend mensen die door het Turkse regime om deze redenen wereldwijd tot slachtoffer zijn gemaakt. Ze hebben geen toegang tot de meest basale rechten. Zo zijn er vele gevallen van kinderen die niet naar school kunnen of waarvan het Turkse paspoort is afgepakt. Alles wordt door de autoriteiten ontkend door naar terrorisme te wijzen,’ aldus Vande Lanotte.

Cynisch merkt hij nog op dat het voor het strafverloop ‘ongelukkig’ is dat deze mensen niet werkelijk dood zijn, implicerend dat de zaak dan bij het Hof sterker zou zijn, ‘maar desondanks is dit al zwaar genoeg, omdat mensen nu sociaal dood worden gemaakt’.

De sociale druk is een punt, aangezien geen enkel slachtoffer het aandurft om voor de camera te verschijnen uit angst voor represailles van het regime bij familieleden in Turkije. Ook in de aanklacht zijn de slachtoffers geanonimiseerd, om dezelfde reden.

Onder degenen die wel met naam en toenaam spreken, is de beroemde NBA-speler Enes Kanter Freedom, die via een video uit de VS een boodschap afgeeft tegen het ‘krankzinnige Erdogan regime’. En de linkse journalist Dogan Özgüden die al in 1976 Turkije ontvluchtte en klaagt over het feit dat hij en andere ballingen ‘stateloos’ zijn en Turkije uitspraken van het Europese Hof systematisch naast zich neerlegt.

De journalist Isa Yilmaz uit zijn onbegrip over die angst. ‘Heeft de staat ons dan niet genoeg laten lijden? Als je je niet uitspreekt tegen het Turkse regime, sta je sowieso nergens’.

Denk lanceert campagnefilmpje tegen moslimhaat

0

Gisteren lanceerde Denk een campagnefilm tegen islamofobie. Hiermee wil de partij aandacht vragen voor het probleem van moslimhaat in Nederland.

Denk maakt zich grote zorgen over islamofobie in Nederland. De partij verwijst in een campagnefilmpje naar een onderzoek van het kenniscentrum Artikel 1. Hieruit blijkt dat 165 van de 253 meldingen van godsdienstdiscriminatie in 2021 te maken hebben met incidenten die betrekking hebben op discriminatie van moslims.

In dit campagnefilmpje hoor je ook uitspraken van PVV-leider Geert Wilders, die gemonteerd zijn onder een filmpje waarin een zwarte actrice met een hoofddoek wordt belaagd door twee witte mannen – ook acteurs.

Daarna hoor je Denk-leider Farid Azarkan vertellen dat moslimvrouwen met een hoofddoek opvallend vaak slachtoffer zijn van fysiek en verbaal geweld. Denk ziet een direct verband tussen de ‘haatdragende uitingen van Wilders’ en agressie tegen moslimvrouwen.

‘Kun je zomaar over een religie van een miljoen mensen zeggen dat dat haat en terreur is?’, vraagt Azarkan zich af. We zien vervolgens de Denk-leider spreken in de Tweede Kamer, waar hij zijn collega-Kamerleden vraagt om solidair te zijn met moslims ‘die elke keer bij elk debat zien dat ze verdikkeme kapot worden gemaakt door Geert Wilders’. Het filmpje eindigt met de boodschap: ‘Sta op tegen haat. Kom in beweging.’

Anonieme rechtse twitteraars reageren als door een wesp gestoken. ‘Dit geweld, wat hier in scene wordt gezet, bestaat niet of nauwelijks’, schrijft een twitteraar boos. ‘Heel sneu van Denk. Staan ze ook op tegen autochtonenhaat door allochtone jeugd?’, reageert een ander.

Ombudsman onder vuur vanwege bekritiseren Op-1 presentator

0

NPO-ombudsman Margo Smit ligt onder vuur op social media, omdat ze kritiek heeft op een uitspraak over Israël van Op1-presentator Natasja Gibbs.

Begin januari voelde Gibbs toenmalig ChristenUnie-leider Gert-Jan Segers tijdens een tv-uitzending kritisch aan de tand over Israël, dat volgens haar een ‘apartheidsregime’ was. Segers – een vriend van Israël – was hier boos over omdat het gesprek niet over Israël ging, maar over de mensenrechtenschendingen in Iran. Ombudsman Smit kreeg naderhand honderden klachten over de uitzending binnen, aldus NU.nl.

Smit laat zich niet uit over de vraag of de uitspraak van Gibbs antisemitisch was of niet. Wel heeft ze kritiek op de manier waarop Gibbs haar punt naar voren bracht. ‘Het gaat hier om het journalistieke proces. Een presentator mag iets stellen, mits controleerbaar onderbouwd of als mening aangeduid. Beide gebeurde hier niet.’ Israël maakt zich volgens Amnesty International en Human Rights Watch schuldig aan apartheid, maar Gibbs liet het na om naar de rapporten van deze mensenrechtenorganisatie te wijzen.

Het feit dat de NPO-ombudsman nu Gibbs bekritiseert, schiet linkse en islamitische twitteraars in het verkeerde keelgat. ‘Ongelofelijke uitspraak van de Ombudsman, we hebben nog veel werk te doen.’, reageert Palestina-activist Simon Vrouwe.

Oud-GroenLinksparlementariër Tofik Dibi is ook woedend. ‘Iedere dag wordt de uitspraak van de presentator onderbouwd met beelden die nog gruwelijker zijn dan de dag ervoor. Er is geen bodem voor de misdaden tegen de dappere Palestijnen door de Israëlische staat. Natasja Gibbs deed haar werk.’

Aanklacht tegen Erdogan bij Internationaal Strafhof

0

Marteling, ontvoering en andere mensenrechtenschendingen. Daaraan heeft de Turkse regering onder leiding van president Recep Tayyip Erdogan zich schuldig gemaakt, stelt de Belgische jurist Johan Vande Lanotte. Hij is de drijvende kracht achter het Turkije Tribunaal, dat vandaag een klacht indient bij het Internationaal Strafhof in Den Haag.

Het Turkije Tribunaal bestaat uit een gemêleerd gezelschap van internationale juristen en experts. Ze beschuldigen de regering van Erdogan van ‘misdaden tegen de menselijkheid’ gericht tegen Gülenisten, Koerden en linkse groeperingen. Er zijn 200.000 mensen getroffen door de daden van de regering van Erdogan. Dertienhonderd van hen werken mee aan deze aanklacht voor het ICC.

De bekendste zaken uit Gülenistische hoek zijn ontvoeringen van leerkrachten vanuit het buitenland naar Turkije. De Turkse regering houdt de Gülenbeweging verantwoordelijk voor de mislukte staatsgreep in 2016. De gevolgen voor aanhangers van die beweging zijn groot. Zo werd Orhan Inandi op 1 juni 2021 in Kirgizië ontvoerd en gefolterd. De Turkse staat ziet in hem de organisator van het scholennetwerk van de Gülenbeweging in Centraal-Anatolië. Ook Selahaddin Gülen is ontvoerd, gefolterd en 28 dagen later aan de pers in Turkije voorgesteld.

Een van de meer bekende zaken is de dood van Gökhan Acikkollu nadat hij in de gevangenissen werd gefolterd. Doktersrapporten geven overduidelijk aan dat hij gefolterd werd en het Mensenrechtencomité van de VN heeft bevestigd dat de Turkse overheid in de fout ging.

Tegen Koerden en linkse groeperingen zijn wetteloze handelingen, zoals martelingen van de Turkse staat al jaren bekend. Het rapport van het Turkije Tribunaal noemt onder meer de opsluiting en aftuiging van de dorpsbewoners van Altinsu in 2017 en de marteling van de vermeende militant Ayten Ötztürk genoemd.

‘Er zijn veel burgers omgekomen’, zei de gevluchte Koerdische journalist Meltem Oktay in 2021 in Geneve. ‘Zoals Selamet Yesilmen, een huisvrouw, of Ahmet Sönmez, een man van 55 die helemaal is doorzeefd met kogels, alleen maar omdat hij zijn eigen voordeur opendeed in een conflictgebied.’

De initiatiefnemers van het Tribunaal willen dat het Hof de daders vervolgt. Daarbij noemen ze geen mensen bij naam. De aanklacht is gericht tegen functionarissen van het regime, politiek en bestuurlijk. De rechters van het ICC hebben zes maanden de tijd om na te gaan of ze tot vervolging kunnen overgaan of niet.

Het Turkije Tribunaal ontstond twee jaar geleden als een symbolisch tribunaal in Genève. De Kanttekening sprak destijds met Gülenistische en Koerdische slachtoffers van illegale opsluitingen en martelprakrijken. De gevluchte geschiedenisdocent Erhan Dogan vertelde toen over ‘naakt betast worden bij de geslachtsdelen’ en de strappado (een folterinstrument) die tot de ontwrichting van de schouders leidt. ‘Ik dacht dat al mijn botten waren gebroken’, zei hij toen tegen de rechters.

De Kanttekening spreekt naar aanleiding van de aanklacht bij het ICC met de Belgische advocaat en emeritusprofessor Johan Vande Lanotte, voormalig vicepremier van België. De Turkse staat moet volgens Vande Lanotte terecht staan, ‘niet alleen vanwege grove mensenrechtenschendingen’, maar ook vanwege ‘misdaden tegen de menselijkheid’, zoals martelingen, ontvoeringen en illegale opsluiting. ‘Dat gaat nog een stap verder.’

Wat wilt u hiermee bereiken? Turkije heeft het Statuut van Rome niet ondertekend, dat de basis vormt voor het ICC. Dan is de aanvraag toch al bij voorbaat kansloos?

Johan Vande Lanotte (beeld: Wikimedia Commons)

‘Nee, dat is niet zo. Turkije heeft dit statuut dan wel niet ondertekend, maar sommige van de misdaden die wij aan het Hof voorleggen zijn gepleegd in landen die dat wel hebben gedaan, zoals Zwitserland, Albanië, Moldavië en Roemenië. Dan is het Hof wel bevoegd. In het geval van ontvoeringen in bovengenoemde landen door de Turkse geheime dienst mag het Hof juridisch gezien vervolgen.  De ontvoeringen werden bijvoorbeeld uitgevoerd in Kenia, Cambodja en Albanië.

Iets vergelijkbaars is eerder gebeurd rond de deportatie van Rohingya’s uit Myanmar. Deze islamitische bevolkingsgroep is vanaf 2011 naar Bangladesh verdreven. Myanmar erkent het Strafhof niet, maar Bangladesh wel. Een deel van de misdaden die in die aanklacht zijn opgenomen, vindt plaats in Bangladesh, maar valt onder de verantwoordelijkheid van Myanmar. Daardoor vallen ze onder de jurisdictie van het Hof. Zoals ook de oorlogsdaden van Rusland, dat geen partij is in het ICC, in Oekraïne onder de jurisdictie van het Hof vallen.’

In Myanmar gaat het om zaken die grenzen aan genocide, met meer dan 600.000 mensen die zijn gedeporteerd. Zijn de Turkse wandaden in andere landen wel zwaar genoeg om het Internationaal Strafhof in te schakelen?

‘Hier speelt de zogenoemde zwaarte-eis van het Hof. Dat is een beetje een technische discussie, maar de misdaden van het Turkse regime die wij aanhangig willen maken bij het Hof hebben betrekking op meer dan 200.000 personen wiens rechten willens en wetens worden geschonden. Dit allemaal in een context van bewuste minachting en schending van alle basisprincipes van de rechtsstaat door de Turkse regering. Meerdere besluiten van het Europees Hof van de Mensenrechten, maar ook van de eigen Turkse rechters, zijn aan de laars gelapt.

Het is een andere oorlog dan die van Rusland in Oekraïne, maar het Turkse regime voert wel degelijk een oorlog tegen iedereen die het als ‘vijanden van de staat’ beschouwd. Zo is twee jaar terug Orhan Inandi gewelddadig uit Kirgizië ontvoerd. Zijn arm was op drie plekken gebroken. Dit kan alleen in een systeem van complete straffeloosheid. Erdogan daagt het internationale rechtssysteem bewust uit. Hij is er zelfs trots op. Als we bovendien zouden aanvaarden dat deze 200.000 slachtoffers niet zwaar genoeg wegen, dan is dat een uitnodiging aan alle dictatoriale regimes om toch minstens zoveel slachtoffers te maken.’

U noemt de oorlog in Oekraïne. Turkije is als bondgenoot belangrijk als NAVO-lidstaat, ook vanwege de militaire en politieke steun aan Oekraïne en de bemiddelende rol tegenover Rusland Kan het feit dat Turkije in die oorlog aan onze kant staat nog roet in het eten gooien voor het Turkije Tribunaal?

‘Dit is het terrein van de politiek. En daar wil ik niet over spreken. Maar het zou in beginsel niets moeten uitmaken. Bij misdaden tegen de menselijkheid kijk je naar het strafrecht en niet naar politiek. Het ICC heeft al de kritiek gekregen te veel begrip te hebben voor westerse landen. Turkije is in dit geval een bondgenoot van het Westen. Hopelijk weerlegt het Hof deze kritiek nu.’

Ook de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en andere westerse landen hebben zich met de ‘oorlog tegen terreur’ jarenlang schuldig gemaakt aan ontvoering en marteling. Is dat waar het ICC te veel begrip voor heeft?

‘Deze misdaden zouden in alle gevallen ontoelaatbaar moeten zijn. Dat is inderdaad de bekende kritiek op het Hof, dat het Westen buiten schot blijft. Die kritiek is terecht en we hopen dat deze situatie wordt rechtgetrokken. Het zou totaal niet mogen uitmaken welke kleur de dader heeft.’

Hoe komt het dat u, als Belg, zich bezighoudt met de Turkije Tribunalen?

‘Dat is enigszins toeval. In België is ons advocatenkantoor na de couppoging in 2016 benaderd door Turken die last hebben van de lange arm van Erdogan. We zijn toen procedures opgestart. Die hebben ons weinig geholpen. Daarna hebben we het Turkije Tribunaal georganiseerd, om de publieke opinie te sensibiliseren over onder andere de martelpraktijken.’

Wie zijn het doelwit van de Turkse staat? Moeten journalisten die voor de Kanttekening werken zich ook zorgen maken?  

‘Het zijn met name mensen met een Turkse en Koerdische afkomst die worden bedreigd. Ook zijn er gevallen van fysiek geweld bekend in Duitsland (journalist Erk Acarer is aangevallen vanwege zijn kritische berichtgeving over Erdogan, red). Er is onvoldoende kennis over de angsten die potentiële slachtoffers moeten doorstaan. Eigenlijk moet iedere opponent van het Erdogan-regime zich zorgen maken.

Neem het nieuws over de arts Sebnem Fincanci. Alleen omdat ze zei dat de Verenigde Naties onderzoek moest doen naar het gebruik van gifgas door het Turkse leger tegen Koerdische militanten in Noord-Irak, moest ze drie maanden de gevangenis in.

Bijna iedereen die kritisch is op het regime kan van terrorisme beschuldigd worden. Onschuldige mensen kunnen plots doelwit zijn. Ook de manager van het hotel in Zwitserland waar het symbolische Turkije Tribunaal is gehouden werd door de Turkse ambassadeur gecontacteerd om ons van terrorisme te beschuldigen. Hij zou door ons welkomen te heten, ‘terroristen’ hebben gehuisvest voor een paar dagen. Wat een gotspe. Dit waren allemaal gewezen, onafhankelijke rechters.’

Een groot deel van de Turkse oppositie verwijt Gülenisten dat zij in het verleden samenwerkten met Erdogan en pas in verzet komen sinds ze zelf slachtoffer zijn van diens regime. Wat vindt u van die kritiek?

‘Dat is twee jaar geleden met name door Koerden gezegd, die aanwezig waren bij het Turkije Tribunaal in Genève. Het was een terechte opmerking en dat mag gezegd worden. Maar dat is nog geen excuus voor wat mensen nu aangedaan wordt. We hebben het over folteringen, vermissingen, illegale opsluiting, seksuele misdrijven, alleen maar omdat mensen geassocieerd worden met de Gülenbeweging. Ook zonder aanklacht of het minste bewijs voor ‘terrorisme’.

Wat er in het verleden is gebeurd, kan dus geen vrijbrief zijn voor misdaden tegen menselijkheid. De rechtsstaat is er voor iedereen, niet voor de eigen politieke groep of etniciteit. En dat is ook waar ik naar kijk.’

Het heft in eigen handen

0

Het is 1991. We zitten tegenover elkaar in het hotel in Jeruzalem. De christelijk-Palestijnse arts uit Amman, de islamitisch-Palestijnse onderwijzer uit Bethlehem en ikzelf. Om ons heen woedt de intifada in alle hevigheid.

‘Lody, de geest is uit de fles. Onze mensen nemen het heft in eigen handen. Er is geen vertrouwen meer in ons Palestijnse gezag. Jongeren weigeren zich te onderwerpen aan de Israëlische bezetter, maar voelen zich tegelijkertijd totaal in de steek gelaten door hun eigen PLO.’

Deze verzuchting gaf ons drieën niet veel hoop. De geest was uit de fles. Het heft was in eigen handen genomen. Honderden doden, vele gewonden en een gigantisch vijandsbeeld aan beide kanten van het conflict bevestigden ons al heel snel dat er goede reden was om die hoop te laten varen.

Zou het nog ooit goed kunnen komen tussen de twee bevolkingsgroepen die veroordeeld lijken om samen dit stukje grond in het Midden-Oosten te moeten delen?

Dertig jaar later hebben die eigen handen nog steeds het heft zelf vast. Nog steeds wordt het geweldsmonopolie niet overgelaten aan het openbare gezag, zoals wij dat in Nederland kennen en zoals het hoort.

Wat dat heft allemaal veroorzaakt op de straten in Jeruzalem of in het dorp Huwwara is wel duidelijk. Een geweldsexplosie die niets oplost maar de vijandschap, gevoed door angst en woede, alleen maar groter maakt. Iedere keer weer.

In ieder geval binnen de Joodse geschiedenis is de vraag, over al dan niet het heft in eigen handen nemen, onderdeel van een traditionele discussie. Al in bijbelse tijden kwam dat voor, overigens vaak afgekeurd. Maar ook in de recentere geschiedenis.

In de ondergrondse bunkers van het getto in Warschau woedde in 1943 een heftige discussie over het al dan niet in opstand komen tegen de nazi’s, die inmiddels al tienduizenden inwoners van het getto hadden afgevoerd naar het vernietigingskamp Treblinka. De historicus Emanuel Ringelblum verweet zichzelf dat die opstand al veel eerder plaats had moeten vinden. ‘We hadden de straat op moeten opgaan, alles in brand steken, door de getto-muren heendringen. De Duitsers zouden zich hebben gewroken, Maar onze passiviteit heeft ons ook niets opgeleverd.’ Anderen waren het volstrekt met hem oneens, met name religieuze Joden. Zij zeiden steeds: ‘God wil het zo en dus moet het zo zijn.’

De afschuwelijke beelden brengen ons één belangrijke les bij

Hoe dan ook, religieus of niet religieus, die discussie was Warschau in 1943. Dit is 2023. Dit zijn Palestina en Israël.

Het heft in eigen handen zou zoveel jaren later, bij het explosieve conflict tussen Israël en de Palestijnen, kunnen leiden tot eenzelfde moedeloosheid, zoals ons gesprek toen in Jeruzalem in de negentiger jaren.

Toch hoeft dat helemaal niet. Integendeel. De afschuwelijke beelden van aanslagen, het geweld door honderden mensen die een dorp belagen, auto’s in brand steken, medemensen de stuipen op het lijf jagen en vernielingen aanrichten, brengen ons één belangrijke les bij. Een levensles voor iedereen.

En die les luidt, dat een honderdjarige strijd op geen enkele manier heeft opgeleverd, wat ieder weldenkend mens wil. En dat is vrede.

De verschillen en de belangen van alle partijen zijn groot en ogenschijnlijk nauwelijks met elkaar te rijmen. Maar is één gemeenschappelijke factor, die iedereen in de strijd met elkaar verbindt.

Wat is die factor? Het heft in eigen handen en de vernielingen, het bloedvergieten, de fysieke en emotionele schade die dit allemaal veroorzaakt, die maken iedereen die daar mee te maken krijgt tot slachtoffer. De pijn en het verdriet zijn de overwinnaars van het brute geweld. Met als gemeenschappelijke factor, als overeenkomst, alleen maar slachtoffers aan beide kanten van de scheidslijn.

De beelden leren ons dat we de hoop helemaal niet hoeven te laten varen. De beelden leren ons dat oorlog, strijd, geweld geen oplossing brengen.

Het is de vrede die dat moet gaan bewerkstelligen. Als we die les van beide zijden ter harte nemen, komt het zeker goed. Dan hebben we elkaar gevonden. Met G’ds wil, Insh’Allah, Beézrat Hasheem.

Israëlische politici riepen op tot wegvagen van Palestijns stadje

0

Uren voordat Israëlische kolonisten zondag Huwwara op de Westelijke Jordaanoever in brand staken, riepen verschillende Israëlische politici op het bezette Palestijnse stadje weg te vagen.

In een later verwijderde tweet riep David Ben Zion, plaatsvervangend hoofd van de Samaria-raad die de illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever regelt, Israëlische politici op om geen genade te tonen en dat ‘Huwwara vandaag moet worden weggevaagd’.

Minister van Financiën Bezalel Smotrich van de Religieus Zionistische Partij gaf deze tweet een like.

De tweet, waarin werd opgeroepen tot geweld, volgde op de moord op twee Israëlische kolonisten in Huwwara, eerder die zondag. Ben Zion verwijderde zijn tweet echter snel, en verontschuldigde zich met het excuus dat hij zijn bericht had geschreven in de ‘hitte van het moment’.

Het feit dat een minister de gewraakte tweet beloonde met een like werd door critici ook aan de kaak gesteld. Sommigen meenden dat dit te vergelijken was met een staat die het geweld van de maffia goedkeurt.

‘Onze minister van Financiën, minister van Defensie en een lid van het veiligheidskabinet steunen het uitwissen van een heel dorp terwijl de enige zonde van de inwoners is dat ze Palestijnen zijn’, twitterde een Israëlische ondernemer.

Smotrich schreef zondag een hele serie tweets, in reactie op de dood van de twee Israëlische kolonisten. Hij eiste dat het leger ‘Palestijnse steden meedogenloos zou raken met tanks en helikopters’ en pleitte ook voor de ‘collectieve bestraffing van de familie en omgeving van de terrorist als een effectief en noodzakelijk instrument in asymmetrische oorlogsvoering’.

Israëlische kolonisten staken zondagavond tientallen huizen, winkels, auto’s en landbouwvelden op de bezette Westelijke Jordaanoever in brand. Er vielen ongeveer veertig Palestijnse gewonden en een dode. Op dezelfde dag keurde het Israëlische parlement een wet goed die voorziet in de doodstraf voor veroordeelde Palestijnse terroristen.

VN-functionaris wil mensenrechtenverklaring herzien

0

De Hoge Commissaris van de Mensenrechten bij de Verenigde Naties, wil de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens herzien. Volgens hem is de verklaring uit 1948 aan een update toe, vanwege de oorlog in Oekraïne, de klimaatcrisis, hongersnood en andere wereldwijde problemen.

Volgens de Oostenrijkse jurist Volker Türk, sinds september 2022 Hoge Commissaris van de Mensenrechten, ligt de verklaring van 1948 ‘onder vuur van alle kanten’.

Hij wil daarom ‘de geest, de impuls en de vitaliteit’ van 1948 nieuw leven inblazen met een nieuwe verklaring, waarvoor volgens hem ‘nieuwe wereldwijde consensus’ nodig is.

De laatste jaren staan de mensenrechten extra onder druk, aldus Türk. Vooral vrouwen en meisjes hebben nu minder vrijheden. De meeste mensenrechtenschendingen komen volgens Türk echter door de Russische invasie van Oekraïne. ‘Dat heeft geleid tot wijdverspreide dood, vernietiging en ontheemding.’

De Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens is al langer omstreden. Zo tekenden op 5 augustus 1990 vijfenveertig ministers van Buitenlandse Zaken van de lidstaten van de Organisatie voor Islamitische Samenwerking (OIS) de zogenoemde Caïro-verklaring, een alternatieve mensenrechtenverklaring. De vrijheid van meningsuiting wordt beperkt in deze verklaring, en moet in overeenstemming zijn met de sharia. Er is geen vrijheid van godsdienst, en het bekeren tot een andere godsdienst dan de islam is verboden. ‘Alle rechten en vrijheden genoemd in deze Verklaring zijn ondergeschikt aan de Islamitische sharia’, stelt de Caïro-verklaring in artikel 24, en artikel 25 stelt: ‘De Islamitische sharia is de enige referentiebron ter uitleg en verduidelijking van alle artikelen van deze Verklaring.’

Ook China heeft moeite met de verklaring van 1948. Volgens professor Tom Zwart, die tot vorig jaar leiding gaf aan een onderzoekscentrum aan de Vrije Universiteit dat zich bezighield met ‘cross-cultureel recht’, worden de mensenrechten ten onrechte op een westerse manier uitgelegd. China heeft hier grote moeite mee, omdat die benadering geen rekening houdt met de Chinese tradities. Volgens Zwart los je niets op als je tegenover China de weg van de confrontatie kiest, en autoriteiten op hoge toon vertelt wat ze verkeerd doen, zo vertelde hij aan de Kanttekening. ‘Dan luistert niemand meer. Je moet meedenken, meehelpen. Dan krijg je veel meer voor elkaar.’

‘Gemeenten, geef arbeidsmigranten een woning’

0

Meer dan honderdduizend arbeidsmigranten wonen en werken in Zuid-Holland. Zij leven vaak in mensonwaardige situaties, overgeleverd aan gemeenten en werkgevers. De provincie moet strenger zijn tegen gemeenten die deze migranten geen huis geven, vinden D66-raadsleden Caroline Verduin en Joan Nunnely.

Zuid-Holland is als economische regio steeds meer afhankelijk van de goedkope arbeid van arbeidsmigranten. Tuinderijen, distributiecentra en slachterijen kennen voornamelijk arbeidsmigranten als werknemers. Cruciaal voor onze economie, maar we zien in de grote steden een schaduwkant. Arbeidsmigranten verkeren daar in mensonwaardige situaties. Met het adviesrapport Roemer uit 2020 zijn de gemeentes en het Rijk gewezen op de slechte huisvesting en het gebrek aan actie van werkgevers en overheid. Actie is nodig, maar ook de provincie mag niet langer achteroverleunen en moet ingrijpen.

Arbeidsmigranten komen naar ons land met de ambitie om hard te werken en goed geld te verdienen, om later weer terug te keren naar het land van herkomst. Naar schatting wonen en werken 115.000 arbeidsmigranten in Zuid-Holland. In de Zuid-Hollandse regio is ontzettend veel werk voor arbeidsmigranten. Elke ochtend vertrekken busjes vanuit Den Haag en Rotterdam richting het Westland, Voorne-Putten en distributiecentra in omliggende gemeentes.

Afgelopen winter hebben we gezien dat steeds meer arbeidsmigranten dakloos raken

In de grotere steden van Zuid-Holland zien we dat een groeiende groep arbeidsmigranten opgehokt zit. Migranten wonen bijvoorbeeld met tien anderen in appartementen. Geen privacy, alleen een matrasje, maar wel 400 euro per maand betalen. In nog schrijnendere situaties raken zij zelfs nog dit plekje kwijt, omdat de huisbaas ook de werkgever is en werk gekoppeld is aan woonruimte.

We zien dat arbeidsmigranten daarmee in een kwetsbare situatie verkeren, waarbij ze bij ontslag of bij het ophouden van het werk niet alleen hun inkomen maar ook hun woning kwijtraken. Afgelopen winter hebben we gezien dat steeds meer arbeidsmigranten dakloos raken. Ze leven in tentjes voor Den Haag Centraal, in het Haagse Bos of het Zuiderpark en in Rotterdam in het park bij de Maashaven.

Ook werkgevers moeten hun bijdrage leveren aan het welzijn van EU-arbeidsmigranten. Dit betekent dat werkgevers die gebruikmaken van arbeidsmigranten ook verantwoordelijk moeten blijven voor huisvesting van deze mensen nadat het (seizoens)werk erop zit.

En ja, laten we ook op provinciaal niveau afspraken maken, want ook provincies delen in deze zorgplicht. De verwachting is dat er een grote toename zal plaatsvinden van het aantal arbeidsmigranten in Zuid-Holland. De omvang van deze groep professionals groeit nu al. Het kan niet zo zijn dat mensen die hard werken, op straat moeten slapen als het even minder gaat.

Wij vinden dat dit niet langer kan. De mensen die zorgen dat een pakketje de volgende dag is bezorgd, dat een vaas gevuld is met verse bloemen en dat een stukje vlees op ons bord ligt, die mensen verdienen de kans op goede huisvesting dichterbij het werk. De provincie kan niet achteroverleunen, maar moet ingrijpen door flexibele huisvesting mogelijk te maken in gebieden waar veel arbeidsmigranten werken. Gemeenten en werkgevers moeten hun verantwoordelijkheid nemen en de huisvestingsproblemen zelf oplossen. Je kunt niet slechts de lusten hebben, met (te) goedkoop arbeid, zonder ook de lasten te dragen.

Rode Halve Maan verkoopt tenten aan hulporganisatie Ahbab

0

De Turkse Rode Halve Maan (Kizilay) ligt onder vuur, omdat de hulporganisatie op de derde dag van de aardbeving voor 46 miljoen lira (ongeveer 2,3 miljoen euro) aan tenten heeft verkocht aan Ahbab, een andere hulporganisatie in Turkije.  Dat meldt de Turkse nieuwssite Duvar.

Het nieuws maakt veel Turken boos. Waarom doneren we geld aan Kizilay als zij hun spullen gaan verkopen? En waarom zijn die tenten niet meteen naar de getroffen provincies gestuurd, vragen veel twitteraars, waaronder de ngo Anket Saati.

Er is ook kritiek op de drijvende kracht achter Ahbab, de zanger Haluk Levent. Waarom heeft hij dit niet eerder verteld? Op Twitter gaat hij daarop in: ‘Vrienden, wij hadden die nacht niet de luxe, terwijl mensen in nood waren en bevroren van de kou, om een discussie te voeren of we deze tenten nou moesten kopen of niet. We hebben ze daarom gekocht en naar de getroffen gebieden gestuurd. We hebben legaal en rechtvaardig gehandeld.’

Dat laatste valt, onder meer volgens oppositievrouw Meral Aksener van de Goede Partij (Iyi Parti), niet te zeggen over de Rode Halve Maan. ‘Deze hulporganisatie is opgericht met het idee om de waardigheid van mensen te beschermen en ze te helpen. Maar Kizilay heeft de mensen aan hun lot overgelaten. Wat een schande!’

Intussen heeft de boosheid vanwege ‘het falende overheidsoptreden’ ook de Turkse Süperlig bereikt, meldt Deutsche Welle. Daar is het voetballen na de aardbevingsstop weer begonnen. ‘Regering, neem ontslag’, scandeerden duizenden fans van de topclubs Besiktas en Fenerbahçe.

Bij de regeringsgezinde nieuwssite Ensonhaber is er ruim aandacht voor de verklaring die ‘pro-regeringsclubs’ hebben afgegeven. De zogenoemde ‘Anatolische tijgers’, zoals de conservatieve steden Kayseri en Konya, zouden wel naast ‘de staat en het volk’ staan. En ook de leider van de ultrarechtse Grijze Wolven, Devlet Bahçeli mengt zich in de discussie, wel met een dreigement dan op Twitter: ‘We kunnen en zullen niet stil blijven tegen diegenen die het Turkse voetbal te schande maken’, aldus Bahçeli.

Hij wil dat de wedstrijden zonder publiek wordt gespeeld of de ‘nodige maatregelen’ worden genomen.