Home Blog Pagina 726

Het museum in, met die Gouden Koets van witte suprematie

Tayfun Balcik
-
0
Het museum in, met die Gouden Koets van witte suprematie

‘Net een magische intocht.’ Met sprankelende ogen beschrijft Judikje Kiers, directeur van het Amsterdam Museum, de komst van de Gouden Koets in de gelijknamige NOS-documentaire die vorige week werd uitgezonden. Aan het eind horen we vergelijkbare woorden van de restaurateurs, die meer dan vijf jaar aan het gevaarte van bijna drieduizend kilo hebben gewerkt. ‘Wat mooi. Schitterend. Fantastisch.’

Uit hun mond geen kwaad woord over ‘de kwestie’: het paneel aan de zijkant waar ‘Hulde der Koloniën’ staat, met zwarte mensen die knielend producten leveren aan een witte vrouw. De enige vrouw van kleur in de documentaire, oud CDA-kamerlid en voorzitter van de Nederlandse UNESCO Commissie, Kathleen Ferrier, beschrijft het tafereel als volgt: ‘De witte overheerser wordt hier gerustgesteld: ‘Maak je niet zorgen, ook al is de slavernij afgeschaft, de verhoudingen blijven hetzelfde.” De zwarte mens als dienstbaar, dus.

Dat zegt ze nadat de begeleidende stem – met opkomend alarmerend deuntje op de achtergrond – het gevoelige punt als volgt aansnijdt: ‘De Gouden Koets ligt onder vuur. Op het zijpaneel zie je hoogwaardigheidsbekleders en inwoners van de toenmalige koloniën. In 1898, toen het schilderij werd geschilderd, had niemand het over racisme en de achtergestelde positie van rijksgenoten uit de koloniën.’

Merkwaardig. Had echt ‘niemand’ het over zulke zaken? Dus ook niet door de Atjehers in voormalig Nederlands-Indië die zich precies op dat moment verzetten tegen de misdadige gouverneur Jo van Heutsz? Max Havelaar was toen kennelijk ook nog niet geschreven.

‘Als een kind hiernaar kijkt, dan ziet-ie dat zwarte mensen minder zijn dan witte mensen’

Goedemorgen Nederland spant de kroon. ‘Eindelijk is hij weer terug’, zegt de presentator. En na drie en halve minuut te hebben zitten wauwelen over ‘het koningsgezinde Nederlandse volk’, wordt de olifant in de kamer benoemd: ‘Waarom komt de koets niet gewoonterug op Prinsjesdag?’

Coks Donders, ‘koningshuisjournalist’, haalt even diep adem, kijkt naar beneden, en zegt op hoge toon: ‘Ja, ik denk dat die keuze heel handig is uitgesteld door de koning, omdat het natuurlijk zo’n, eh, controversieel, eh, voertuig is. Hij staat nu dus tot voorbij Prinsjesdag bij het museum. Daarmee wordt de keuze toch weer een tijdje uitgesteld, ja, ik denk dat heel erg een rol speelt, ja.’

Presentator: ‘Die controverse zit hem in de panelen. Wat is voor sommigen het probleem daarin?’

Donders, vermoeid: ‘Voor sommigen is het probleem dat bij de mensen die te zien zijn op de afbeelding, vooral aan de linkerkant, het net lijkt alsof zij onderdanig zijn aan de ‘superieure witte mens’ – maar dat is vooral de interpretatie die eraan gegeven kan worden. (…) Deze afbeelding wordt onterecht (…) ‘slavernijpaneel genoemd, terwijl het heel goed is te benadrukken dat dit paneel gemaakt is om het heden van Nederland toentertijd af te beelden, dus eind negentiende eeuw waarin de slavernij al was afgeschaft en waarin dus weliswaar nazaten te zien zijn van slaven, maar niet de slaven zelf. Het is wel belangrijk (…) om zulke historische feiten mee te nemen.’

Prima, we zien dus geen ongelijkheid, geen koloniale overheersing en geen racisme op dat paneel. En als je heel goed kijkt, dan kan je eigenlijk artikel één van de grondwet zien opdoemen in dat paneel.

Aan voormalig VVD-parlementariër Han ten Broeke de taak om de geschiedvervalsing bij WNL te completeren door juist de criticasters van geschiedvervalsing te beschuldigen: ‘We moeten niet voortdurend de geschiedenis opnieuw herinterpreteren, opnieuw uitvinden, of met interpretaties vervalsen. Dat is wat hier dreigt te gebeuren, zegt hij. ‘Door dit weer zo beladen te maken doe je de geschiedenis geen recht.’

Nou, lekker dan. Niet het racisme op de schilderij is beladen, maar diegenen die vinden dat je niet in dat ding kan rijden zijn het probleem.

‘Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Als een kind hiernaar kijkt, dan ziet-ie dat zwarte mensen minder zijn dan witte mensen. Zonder gelul: dat is wat je ziet’, zei cabaretier Steven Brunswijk vorig jaar bij OP1, toen geschiedenishoogleraar Herman Pleij een duitje in het zakje van de vaderlandsche geschiedvervalsing deed.

Brunswijk heeft volkomen gelijk. Naar het museum, met die kolonialisme en slavernij verheerlijkende koets van witte suprematie.

Oranjegevoel in postcoronatijd

Dave Ensberg-Kleijkers
-
0
Oranjegevoel in postcoronatijd

Naarmate steeds meer Nederlanders zijn gevaccineerd en de overheid in evenredig rap tempo de coronamaatregelen versoepelt, ontstaat het beeld dat we weer terug gaan naar het oude normaal. En daar snakt iedereen naar. Tegelijkertijd is het oude normaal niet in alles iets om naar terug te verlangen. Want Nederland was voor corona niet altijd zo’n leuk en gezellig landje.

‘Ikke, ikke en de rest kan stikken’, is het credo dat in meerdere opzichten de boventoon voerde. Zelfs über-liberaal Mark Rutte hekelde in 2015 nog de ‘grote-dikke-ik-mentaliteit’ in ons land. Sommigen zeggen gekscherend wel eens dat alleen de Koning en het Nederlands voetbalelftal dit land bij elkaar houden. Maar ik durf én wil dat betwijfelen. Wij kunnen een land zijn van en voor iedereen.

Op Koningsdag maakte de NOS duidelijk dat het vertrouwen van Nederlanders in onze koning is gedaald. Terwijl het Nederlands elftal voor het eerst in jaren op een eindtoernooi verschijnt, is maar 2 procent van de straten totaal oranje. De Koning bezocht recentelijk de Mooiste Oranjestraat van Nederland, de Marktweg in Den Haag. ‘Het samenbindende effect, de saamhorigheid, de eenheid die het uitstraalt, dat is precies waar Oranje voor staat’, zei de koning. ‘Dat is waar het Nederlands elftal voor staat. Waar Nederland voor staat. (…) Ook na de coronatijd is iedereen weer samen.’

Oranje kan inderdaad een belangrijk verbindend symbool zijn voor Nederland en Nederlanders. Maar hoe geven we dat oranjegevoel elke dag vorm en inhoud?

Aan het begin van de coronapandemie, in het voorjaar van 2020, wisten we het. Er ontstonden in wijken, buurten en dorpen allerlei spontante initiatieven van Nederlanders, voor Nederlanders. Buren brachten een zieke buurman of buurvrouw een warm kopje soep. Een zangkoor liep door de wijk om de harten te verwarmen met prachtige liederen. Voor kinderen ontstond een berenspeurtocht met beren langs het raam van menig huishouden. En we bedankten massaal alle hardwerkende toppers die in de zorg werken.

Waarom hebben we als mensen toch altijd een afschuwelijke crisis nodig om te realiseren hoe belangrijk compassie is in het leven?

Maar hoe staat het nu met deze initiatieven? En vooral met ons gevoel van solidariteit richting mensen in nood? Mijn beeld is dat minder lockdown en minder maatregelen ook minder naastenliefde hebben opgeleverd. Nee, ik verlang niet terug naar het rantsoeneren van mijn bezoekers of de avondklok. Maar waarom hebben we als mensen toch altijd een afschuwelijke crisis nodig om te realiseren hoe belangrijk compassie is in het leven?

Waarom kunnen we onze harten niet elke dag vullen met zachtheid, dienstbaarheid en nederigheid? Waarom gaan we toch zo graag terug naar de oude prestatiemaatschappij, waarin het maken van een snelle carrière en het verdienen van veel geld zo’n prominente plek innemen? Massaal boeken we weer vakanties naar het buitenland om te vervallen in oppervlakkig, hedonistisch gedrag. Terwijl tegelijkertijd vele Nederlanders en hun gezinnen deze zomer doorbrengen in armoede en al blij zijn als ze met hun kinderen een dagje kunnen ontspannen in de nabijgelegen en gratis toegankelijke speeltuin of kinderboerderij.

We zijn ziende blind voor de armoede, onrechtvaardigheid en onveiligheid die zich om ons heen bevindt. We denken dat de overheid de solidariteitsmachine is om mensen in deze kwetsbare posities vooruit te helpen, en miskennen daardoor de kracht en betekenis van persoonlijke, intermenselijke solidariteit.

Echte solidariteit zit niet in het stemmen op een linkse politieke partij die namens jou wel voor deze mensen zorgt. Echte solidariteit zit in het opmerken van het verborgen leed van de mensen uit je eigen sociale omgeving, en daar iets mee doen. Een luisterend oor aanbieden, iemand uitnodigen om samen naar een voetbalwedstrijd te kijken, of door die eenzame dame op leeftijd net als in het voorjaar van 2020 te verblijden met een kopje zelfgemaakte soep.

Het oranjegevoel van saamhorigheid en verbinding zit niet alleen in het Koninklijk Huis of in het Nederlands elftal. Het oranjegevoel zit in potentie in ons allemaal. Zolang we de lokroep van het ‘grote-dikke-ik-monster’ maar weten te weerstaan, en ons realiseren dat een mens pas betekenis krijgt in relatie tot de ander. Wij mensen zijn sociale wezens. In crisistijd, maar zeker ook daarbuiten. Op naar het nieuwe normaal, op naar het nieuwe oranjegevoel.

Duitsland mengt zich in rel rond vermist Turks-Kirgizisch schoolhoofd

de Kanttekening
-
0
Duitsland mengt zich in rel rond vermist Turks-Kirgizisch schoolhoofd

De Duitse regering heeft Kirgizië gevraagd naar het lot van Orhan Inandi, de Turkse schooldirecteur die sinds begin juni vermist is.

Vermoed wordt dat hij is ontvoerd door de Turkse inlichtingendienst en/of wordt vastgehouden in de Turkse ambassade van Bishkek, de hoofdstad van Kirgizië.

De Duitse regering was op de kwestie-Inandi geattendeerd door Cem Özdemir, parlementariër van de Groenen. Özdemir noemt de ontvoeringen Turks ‘staatsterrorisme’.

Hij wil ook dat de Duitse regering zou garanderen dat dergelijke ontvoeringen niet in Duitsland zullen plaatsvinden. ‘Het gevaar blijft bestaan ​​voor mensen van Turkse afkomst die in ballingschap leven over de hele wereld.’

De Duitse regering antwoordde Özdemir dat zij geen concrete aanwijzingen heeft voor een soortgelijk gevaar in Duitsland.

Inandi is lid van de Gülenbeweging. Het regime van Erdogan jaagt op Gülen-sympathisanten in binnen- en buitenland: onlangs maakte Turkije bekend Selahaddin Gülen te hebben opgepakt, een neef van Fethullah Gülen, de in Amerika woonachtige islamitische geestelijke die volgens Turkije achter de mislukte coup van 2016 zit.

Twee weken geleden ontving de Turkse president Erdogan zijn Kirgizische ambtsgenoot Sadyr Japarov in Ankara, te midden van internationale verontwaardiging over de vermissing van Inandi. Na afloop zei Erdogan dat de Gülenbeweging, volgens de Turkse president een terreurorganisatie, de nationale veiligheid van Turkije en Kirgizië bedreigde en hoopte samen met Japarov  te bestrijden.

Leider Pakistan weigert erkenning Oeigoers leed in interview

de Kanttekening
-
0
Leider Pakistan weigert erkenning Oeigoers leed in interview

De Pakistaanse premier Imran Khan heeft in een interview met de Amerikaanse kabeltelevisiezender HBO geweigerd te erkennen dat China wreedheden pleegt tegen de islamitische Oeigoeren.

Khan zegt dat de Chinezen zelf namelijk iets anders zeggen. China zegt dat maatregelen zoals het hersenspoelen van minstens een miljoen Oeigoeren in ‘heropvoedingskampen’ gebeurt om separatisme, radicalisme en terrorisme te voorkomen.

Ook probeert China middels gedwongen sterilisaties en abortussen het geboortepeil onder Oeigoeren omlaag te brengen. Inmiddels hebben de parlementen van Nederland, Groot-Brittannië en Canada erkent dat er een genocide plaatsvindt in China. Ook de Amerikaanse regering heeft dit erkend.

Als de interviewer opmerkt dat het bewijs voor genocide overweldigend is, antwoordt Khan: ‘Welke issues we ook hebben met de Chinezen, we spreken daarover met hen achter gesloten deuren.’

Deze weigering is opmerkelijk, omdat Khan zegt op te komen voor het leed van de moslims wereldwijd en samen met het Turkije van Erdogan ‘islamofobie’ zegt te zullen bestrijden.

Khan richt zijn pijlen, net als Turkije, vooral op Europa, waar moslims vaak ten onrechte met radicalisme terrorisme in verband zouden worden gebracht.

Dat Khan weigert om het Chinese beleid tegenover de Oeigoeren expliciet te veroordelen, heeft volgens experts te maken met de grote economische invloed van China op Pakistan.

Amsterdamse imams prijzen koning Marokko, want goedkopere tickets

de Kanttekening
-
0
Amsterdamse imams prijzen koning Marokko, want goedkopere tickets

Tijdens het vrijdaggebed stonden enkele Marokkaanse moskeeën in Amsterdam stil bij het recente besluit van koning Mohammed VI om de vliegticketprijzen naar Marokko te verlagen. Dit meldt het Riffijns-Nederlandse medium Arif News.

Imams en bestuursleden van onder andere de El Kabir-moskee, de Badr-moskee, de El Houda-moskee en de El Oumma-moskee prezen in Marokkaanse media de koning voor dit ‘moedige besluit’. Dit deden ze ook in hun vrijdagpreken.

De preek in de moskee El Houda in Amsterdam-Noord had als titel: ‘Leve mijn koning en morgen zie ik mijn familie en vaderland weer’.

Imam Hassan Younes (foto) van de Badr moskee zei in zijn preek: ‘We danken onze koning Mohammed VI, die dit vriendelijke en gezegende gebaar aan de Marokkaanse gemeenschap heeft betuigd, toen hij ingreep bij de verlaging van reistickets. We hopen dat alle reizigers ervan profiteren.’

Younes sloot zijn preek af met een aanhankelijkheidsverklaring aan de koning. ‘We zeggen tegen onze barmhartige soevereine leider: dank u wel, onze imam! U bent onze voogd uit religieuze plicht. De islamitische gemeenschap spreekt onze leider niet tegen, die het gebed en de ramadan verricht.’

‘Het lijkt erop dat het Marokkaanse consulaat in Amsterdam dit dictaat heeft gecoördineerd, want veel moskeeën staan onder de invloedsfeer van Marokko’, schijft het Marokko-kritische Arif News. ‘Naast hun nauwe contacten met de vertegenwoordigers van Rabat, onderhouden zij ook banden met het Amsterdamse gemeentebestuur en de politie.’

Duitsland: verbod op Hamas-vlag

de Kanttekening
-
0
Duitsland: verbod op Hamas-vlag

De Duitse regering wil de vlag die Hamas-aanhangers gebruiken verbieden, na antisemitische voorvallen tijdens pro-Palestijnse demonstraties in mei.

Alle coalitiepartijen zijn overeengekomen dat de vlag in de ban moet worden gedaan. Een voorstel hiertoe werd ingediend door de CDU van bondskanselier Angela Merkel.

Hamas staat op de lijst met terroristische organisaties van de Europese Unie en de Verenigde Staten.

‘We willen niet dat de vlaggen van terroristische organisaties wapperen op Duitse bodem’, zei Thorsten Frei van de Beierse CSU, de conservatieve zusterpartij van de christendemocratische CDU. Ook de sociaaldemocratische SPD is voor het verbod.

Frei: ‘Ik ben erg blij dat de SPD zich bij ons initiatief heeft aangesloten. Daarmee kunnen we een duidelijk signaal afgeven aan onze Joodse burgers.’

Tijdens de pro-Palestinademonstraties in Duitsland vorige maand werden synagogen aangevallen, Israëlische vlaggen verbrand en antisemitische leuzen gescandeerd.

Duitsland kent vanwege de Holocaust een gevoelige geschiedenis  en steunt Israël. Het land wil antisemitisme keihard de kop indrukken.

Hamas werd opgericht in 1987. De groep nam in 2007, na de terugtrekking van Israël uit de Gazastrook, er de macht over. Sindsdien heeft het verschillende oorlogen met Israël uitgevochten.

Dries van Agt verlaat CDA vanwege omgang met Palestijnen

de Kanttekening
-
0
Dries van Agt verlaat CDA vanwege omgang met Palestijnen

Oud-premier Dries van Agt heeft zijn lidmaatschap van het CDA opgezegd. In een verklaring zegt hij de partij ‘met zwaar gemoed’ te verlaten. De reden: de opstelling van het CDA tegenover de Palestijnen.

De oud-premier laakt dat ‘het CDA het hoofd blijft afwenden van het immense leed dat het Palestijnse volk wordt aangedaan’ en handelt ‘tegen de christelijke inspiratie die de partij in zijn vaandel voert’.

Van Agt richtte de pro-Palestijnse organisatie The Rights Forum op en zette zich in om zijn partij tot een andere opstelling te bewegen. Dat is mislukt, zegt hij nu. 

Eind mei stemde de CDA-fractie tegen moties die onder meer de aanvallen van Israël op Gaza en de – internationaalrechtelijk illegale – Israëlische kolonisering van de Westelijke Jordaanoever veroordelen. Voor Van Agt was dit de druppel, schijft hij op de website van The Rights Forum:

‘Ik heb de hoop verloren dat het CDA de kant van het recht, de rechtvaardigheid en de solidariteit met mensen in verdrukking zal kiezen. Ik voel me dan ook vervreemd van mijn partij en me er niet meer thuis, en kan nu niet anders meer doen dan mijn lidmaatschap opzeggen.’

Van Agt (90) was ruim vijftig jaar lid van het CDA en voorloper KVP. Van 1977 tot 1982 was hij premier voor het CDA. In 2017 stemde Van Agt al niet meer op het CDA, zo liet hij weten na vragen hierover, maar op GroenLinks.

‘Het gedrag van de CDA-fractie heeft mij diep teleurgesteld en gegriefd’, besluit van Agt in zijn verklaring. ‘Ik zeg u vaarwel in treurnis.’

‘Erg jammer’, is de reactie van CDA-leider Wopke Hoekstra. ‘Mijn vriendschap en contact met hem waardeer ik zeer en dat zal niet veranderen. We blijven ons als partij inzetten voor duurzame vrede in het Midden-Oosten door te werken aan een tweestatenoplossing.’

De Palestijnse vertegenwoordiger in Nederland is wel blij met Van Agts vertrek en dankt hem ‘voor zijn principiële houding, aan de goede kant van de geschiedenis, tegen de voortdurende bezetting en onteigening van mijn volk. Onze strijd voorrechtvaardigheid, gelijkheid en vrijheid is universeel en gaat standvastig door’.

Turkije: verbod op pro-Koerdische oppositiepartij HDP komt dichterbij

de Kanttekening
-
0
Turkije: verbod op pro-Koerdische oppositiepartij HDP komt dichterbij

Het Constitutioneel Hof van Turkije heeft een zaak aanvaard die kan leiden tot een verbod op de pro-Koerdische oppositiepartij HDP. Dit meldt tv-zender CNN Türk.

De reden: vermeende banden met de PKK, die in Turkije, de VS en de EU op de terreurlijst staat. Onder het mom van ‘banden met de PKK’ draaiden de afgelopen jaren al vele Koerdische kopstukken de bak in, waaronder oud-HDP-leider Selahattin Demirtas. Volgens critici gebruikt Turkije de aantijging van ‘banden met de PKK’ om dissidente stemmen de kop in te drukken.

In de 850 pagina’s tellende aanklacht roept de hoofdaanklager op om de HDP te sluiten en vijfhonderd partijleden, zoals covoorzitters Pervin Buldar (foto) en Mithat Sancar, een beroepsverbod te geven. Ook moet het rekeningnummer van de pro-Koerdische partij worden bevroren.

”Recht en rechtvaardigheid’ hebben hun laagste punt bereikt in Turkije’, reageert de HDP op Twitter. Wat er nu gaat gebeuren is onzeker. In ieder geval heeft de HDP nog twee maanden om zichzelf te verdedigen.

De laatste twee jaar heeft de Turkse regering de toch al harde aanpak van de HDP opgevoerd. Sinds 2019 zijn bijna alle 65 gekozen HDP-burgemeesters in de overwegend Koerdische oostelijke regio’s van Turkije uit hun ambt ontheven op grond van ‘terreur’-onderzoeken.

In een eerdere versie van dit artikel stond dat het Turkse hof al een uitspraak heeft gedaan over de zaak zelf. Dit is inmiddels aangepast.

Wat het nieuwe kabinet ook wordt, een heel ander Israëlbeleid zit er niet in

Ewout Klei
-
0
Wat het nieuwe kabinet ook wordt, een heel ander Israëlbeleid zit er niet in

Leidt de veranderde publieke opinie – en wellicht meerdere linkse partijen én Sigrid Kaag (D66) als buitenlandminister in een nieuw kabinet – tot een kritischer Israëlbeleid? De marges zijn smal, zeggen deskundigen. ‘Kaag moet rekening houden met een rechtse Kamer.’

Nederland was altijd het meest pro-Israëlische land in Europa, maar de publieke opinie lijkt te verschuiven. Volgens de Duitse Bertelsmann Stiftung (2020) wordt de Nederlandse publieke opinie kritischer over het Israëlische beleid. Slechts 21,5 procent zegt nog een positief beeld van Israël te hebben, hoewel dit niet meteen meer solidariteit met de Palestijnse zaak tot gevolg heeft. Onder jongeren ligt dit anders: daar lijkt een kentering gaande te zijn.

Vooral op social media en in het kunstzinnige en academische milieu wordt het anti-Israëlgeluid steeds sterker. Op de gebouwen van kunstenaarsinstituten de Rijksakademie en De Ateliers in Amsterdam hingen onlangs spandoeken met de leus ‘From the river to the sea, Palestine will be free’. De studenten wijzen het bestaansrecht van Israël af en willen in plaats daarvan de staat Palestina. Ook ondersteunden meer dan vijfhonderd wetenschappers een oproep om Israëlische universiteiten te boycotten.

Nuance: ook veel wetenschappers zetten hun handtekening níet. Bovendien reageerden de universiteiten kritisch op deze oproep. ‘Dit was niet de weg die universiteiten moeten gaan, zeiden ze. Het beeld dat universiteiten links-activistische bolwerken zijn, die fel anti-Israël zijn, behoeft daarom enige nuance’, zegt historicus Bart Wallet (Universiteit van Amsterdam), kenner van de Joodse geschiedenis van Nederland. ‘Wel is het zo dat de flanken zichtbaarder zijn. Dat zie je ook op social media.’

‘Als je afgaat op de discussies op social media, dan lijkt het alsof de Palestijnse kwestie heel erg leeft onder het Nederlandse publiek. Maar social media zijn natuurlijk niet representatief’, nuanceert ook historicus Peter Malcontent (Universiteit van Utrecht), die in 2018 over het Nederlandse Israëlbeleid het boek Een open zenuw schreef.

Toch ziet de historicus ook dat het onderwerp nu meer leeft. Bij jongeren komt dit door verschillende oorzaken, zegt Malcontent. ‘Allereerst is het een reactie op de vreselijke beelden van geweld die je ziet. Dat roept een emotionele reactie op. Tegelijkertijd heeft meer belangstelling voor de Palestijnse zaak ook te maken met demografische verschuivingen. Er wonen meer moslims in Nederland, die voelen zich religieus en cultureel sterker verbonden met de Palestijnen. Ten derde raakt de Tweede Wereldoorlog als morele ankerpunt steeds meer op de achtergrond. De oudere generaties zijn pro-Israël, vanwege de verschrikkingen van de Holocaust, maar voor de jongere generaties is de Holocaust geen excuus om de daden van Israël maar goed te praten.’

Volgens Wallet is het Israëlisch-Palestijnse conflict ook belangrijk om te kijken of je wel ‘goed’ staat in het bredere maatschappelijke debat. ‘Je standpunt over Israël en Palestina fungeert als cultural code. Politiek-maatschappelijke opvattingen komen in pakketten. Als je voor het klimaat bent, dan ben je ook voor de vluchtelingen en voor Palestina. Dan maakt het helemaal niet uit of je veel weet over het Israëlisch-Palestijnse conflict, maar met een vlaggetje van Palestina op je Twitterprofiel laat je zien dat je aan de juiste kant van de geschiedenis staat. Zoals mensen met een Israëlisch vlaggetje en een Nederlands vlaggetje in hun profiel, en misschien ook een tempeltje en een tractortje erbij, dat ook denken. Mensen met minder uitgesproken opvattingen verbazen zich over deze polarisatie op social media.’

Smalle marges

Nederland en Israël hebben historisch een sterke band en kennen een levendige wederzijdse handel. Tijdens de beschietingen tussen Israël en Gaza in mei tweette minister-president Mark Rutte bovendien dat Nederland het Israëlische ‘recht op zelfbescherming’ steunt. Dit kwam hem op social media op veel lof, maar ook veel kritiek te staan. Zal de veranderde publieke opinie – meer pro-Palestina – zorgen voor een ander Israëlbeleid van een volgende Nederlandse regering? Malcontent denkt niet dat er veel gaat veranderen.

‘Los van de vraag of Kaag minister van Buitenlandse Zaken wordt in het volgende kabinet: ze moet rekening houden met de Tweede Kamer. En ons parlement kent al decennia – behalve in de jaren negentig onder Paars – een rechtse pro-Israëlische meerderheid. Ze heeft dus weinig speelruimte.’

Daarnaast is het Israëlisch-Palestijnse conflict volgens Malcontent niet echt een thema waarmee je je binnen Europa makkelijk kunt profileren. ‘Er is een groep landen die sympathieker staan tegenover Israël en een groep die meer begrip heeft voor het Palestijnse standpunt, denk aan Ierland en Zweden, maar vanwege het gebrek aan consensus over dit onderwerp neemt de Europese Unie een voorzichtig standpunt in.’

Nederland wil niet al te erg afwijken van het Europese standpunt, legt Malcontent uit. ‘Ons land was aanvankelijk nog veel uitgesprokener pro-Israël. Daarom kreeg Nederland in 1973, tijdens de Jom Kippoeroorlog, een (Arabische, red.) olieboycot aan de broek. Om te voorkomen dat we in de toekomst weer geïsoleerd zouden staan, besloot ons land meer in de pas te lopen met de rest van Europa. We konden in 1973 niet anders dan opschuiven. Binnen Europees verband is Nederland, samen met Duitsland, pro-Israël. Maar Nederland stapt pas op de rem als Duitsland dat als eerste heeft gedaan, of als Duitsland daar ook toe bereid is. We willen niet meer buitenspel staan.’

‘Nederland trekt pas aan de rem als Duitsland dat als eerste heeft gedaan, of als Duitsland daar ook toe bereid is’

Wallet: ‘Nederland hanteert al decennia een tweesporenbeleid. Ons land steunt het bestaansrecht van Israël, maar is tegelijkertijd van mening dat er een goede oplossing voor de Palestijnen moet komen. Van dit tweesporenbeleid wordt niet afgeweken. Een linksere regering zal wellicht meer accent leggen op de rechten van de Palestijnen en een rechtsere regering zal meer het bestaansrecht van Israël benadrukken, maar de marge om af te wijken van dit tweesporenbeleid is heel smal.’

Slechts twee partijen in het Nederlandse parlement wijken af van dit tweesporenbeleid, aldus Wallet. ‘Alleen Denk en BIJ1 stellen het bestaansrecht van de staat Israël ter discussie en wijzen de tweestatenoplossing af. Maar dit is in Nederland een nogal marginaal geluid. De consensus, van links tot rechts, is vasthouden aan het tweesporenbeleid.’

Tweesporenbeleid of niet, er is over de decennia heen wel degelijk een verandering merkbaar, aldus Malcontent. ‘Tot eind jaren zeventig waren alle partijen – op de klein-linkse partijen CPN, PPR en PSP na – pro-Israël. Ook de PvdA’, vertelt hij. ‘Maar toen de Arbeiderspartij in Israël in de oppositie terechtkwam werd de PvdA kritischer over Israël en begonnen de sociaaldemocraten meer oog te krijgen voor het lot van de Palestijnen. Ook D66 is kritischer geworden over Israël. De rechtse en christelijke partijen zijn nog steeds zeer pro-Israël, maar de progressieve partijen zijn kritischer geworden. Hoewel PvdA, D66, GroenLinks en SP het bestaansrecht van Israël niet ontkennen.’

Hoewel het idee van een tweestatenoplossing de facto lijkt te zijn mislukt, blijven Nederland en de meeste Nederlandse partijen hier nog aan vasthouden. Malcontent: ‘We geven geld aan de Palestijnen, en tegelijkertijd praten we met Israël. Hiermee houden we de status quo in stand: het corrupte regime van de Palestijnse Autoriteit, die financieel afhankelijk is van de EU, en de Israëlische bezetting van grote delen van de Westbank. De Palestijnse Autoriteit, die haar eigen burgers onderdrukt, kan dankzij de EU in het zadel blijven, en Israël kan – ondanks wat halfhartige protesten van de EU – gewoon doorgaan met het nederzettingenbeleid. Mocht Nederland een alternatief voorstellen voor de tweestatenoplossing, dan kan Nederland dit niet in zijn eentje doen: dit moet binnen de EU gebeuren. En de EU houdt op haar beurt weer rekening met wat de Verenigde Staten doen. Dat maakt het lastig.’

Wallet: ‘De tweestatenoplossing is een blauwdruk van de Oslo-akkoorden uit 1993. Je kunt hiervan afwijken, als beide partijen dat willen. Als Israëlische politici als Benjamin Netanyahu of Naftali Bennett (de nieuwe premier, red.) aan een éénstaatoplossing denken, dan bedoelen ze Groot Israël, en Palestijnen bedoelen daarmee een Palestijnse staat waarin de Palestijnen de dominante factor zijn. Beide oplossingen sluiten elkaar uit. Het nederzettingenbeleid maakt de tweestatenoplossing inderdaad lastiger, maar we moeten het hier maar mee doen, omdat er vooralsnog geen beter alternatief is.’

Een oplossing zoekt Malcontent dan ook binnen de parameters van de tweestatenoplossing. ‘We moeten druk opvoeren op Israël om Palestijnse staatsvorming mogelijk te maken, en druk uitoefenen op de Palestijnse Autoriteit om te democratiseren en minder corrupt te zijn. Want als de Palestijnen democratisch geregeerd gaan worden, sla je daarmee ook een argument van Israël uit handen: namelijk dat er geen Palestijnse staat moet komen omdat de Palestijnen niet democratisch zouden zijn. Op dit moment is er geen noodzaak voor de Palestijnse Autoriteit om te hervormen, democratischer te worden. Het regeringspersoneel krijgt zijn geld toch wel.’

Malcontent benadrukt dat vooral Israël nu profiteert van de huidige impasse. ‘Met een Westbank waar de Palestijnen sinds Oslo slechts gedeeltelijke autonomie hebben, zit Israël altijd goed. Gaat het om economische en sociale aangelegenheden waarvoor Israël financieel niet wil opdraaien, dan wijst het naar de Palestijnse Autoriteit. En in geval van hardhandig militair optreden tegen Palestijnse protesten kan Israël zich erop beroepen dat het daartoe gerechtigd is zolang er geen definitief vredesakkoord bestaat.’

Canada: extremistische hindoegroep steunt man die op moslims inreed

de Kanttekening
-
0
Canada: extremistische hindoegroep steunt man die op moslims inreed

Enkele hindoe-extremistische activisten in Canada zijn solidair met de witte terrorist die met zijn auto vier moslims doodreed in London, Ontario.

Het gaat om de hindoe-nationalistische organisatie Canadian Hindu Advocacy. De organisatie, een vehikel van anti-moslimactivist Ron Banerjee, flirt op Twitter zelfs met een toekomstige betoging ter ondersteuning van de witte terrorist Nathaniel Veltman (20).

Op 6 juni reed Velman in London, Ontario met een zwarte pick-up vier islamitische familieleden dood. Enkel en alleen omdat ze moslims waren, denkt de politie. De slachtoffers zijn een 74-jarige vrouw, een 46-jarige man, een 44-jarige vrouw en een 15-jarig meisje. Een 9-jarige jongen overleefde de aanslag, Veltman werd nabij de plaats delict opgepakt. Er zijn berichten dat hij ‘gevechtskleding’ droeg.

Het Twitteraccount van Canadian Hindu Advocacy is het niet eens met het feit dat de moord op de vier Pakistaans-Canadese moslims als terrorisme wordt bestempeld door de Canadese minister-president Justin Trudeau:

‘Trudeau en andere politici noemen het Londense auto-incident vorige week ’terrorisme’, voordat de politie zich erover heeft uitgesproken. Dan volgt de wetshandhaving dat voorbeeld. Wetshandhaving zwicht voor politieke druk. Schandalig.’

De lobbygroep zegt dat Canada is vervallen in een ‘shariastaat’ waarin als je in de buurt van een moslim niest, dit al beschouwd wordt als anti-islamitisch ‘terrorisme’.

Er zou juist ‘geen bewijs zijn dat Veltman handelde uit haat tegen welke groep dan ook’. De Canadian Hindu Advocacy pleit in een tweet van tien juni zelfs voor zijn vrijlating.

De lobbygroep zegt het ook ‘afschuwelijk’ te vinden dat de vier slachtoffers werden gedrapeerd in Canadese vlaggen voor hun begrafenis.

Ron Banerjee en zijn Canadian Hindu Advocacy zijn een exponent van hindutva, het hindoe-nationalisme dat gelooft dat India beschermd moet worden tegen ‘gevaren’ van ‘buiten’, vooral de islam. Sinds Narendra Modi van de nationalistische BJP-partij minister-president is geworden, heeft het hindoe-nationalisme wereldwijd aan kracht gewonnen.

In Nederland wordt het hindoe-nationalisme vertolkt door de organisaties Hindu Swayamsevak Sangh en de Overseas Friends of BJP. Het hindoe-nationalisme heeft aanhangers onder Indiase Nederlanders en Hindoestaans-Surinaamse Nederlanders.

1...725726727...1.055Pagina 726 van 1.055