5.6 C
Amsterdam
Home Blog Pagina 758

Duitse douane neemt boeken over gevangen PKK-leider in beslag

0

De douane van Düsseldorf Airport heeft een aantal exemplaren van een boek over PKK-leider Abdullah Öcalan in beslag genomen. Dit meldt de Koerdische website Koerdisch Nieuws.

De PKK vecht voor Koerdische onafhankelijkheid in het zuidoosten van Turkije. Deze organisatie staat niet alleen in Turkije, maar ook in de EU en de VS op de terreurlijst.

De auteurs van het boek (foto) ontkennen dat hun boek terreur verheerlijkt en beschouwen Öcalan als de ‘Koerdische Mandela’. Sinds 1999 zit de nu 71-jarige PKK-leider opgesloten op het gevangeniseiland Imrali in de Zee van Marmara.

De auteurs schrijven dat ‘het verbieden van een boek een herinnering is aan een duister verleden in Europa dat lang voorbij is gedacht’. Ze eisen de onmiddellijke vrijgave van het boek, het schrappen van de PKK van de EU-terreurlijst en het stopzetten van de wapenhandel met Turkije.

NAVO-kaart erkent Westelijke Sahara als onderdeel Marokko

0

Na Amerika lijkt nu ook de NAVO de Marokkaanse aanwezigheid in de Westelijke Sahara te hebben geaccepteerd. De officiële NAVO-website gebruikt nu een kaart (foto) waarop het gebied onderdeel is van Marokko, melden Marokkaanse media.

De Verenigde Staten erkennen sinds vorige maand de territoriale aanspraken van Marokko, in ruil voor de normalisering van de betrekkingen met Israël door Marokko. De NAVO, die Marokko als belangrijke partner ziet, volgt hiermee het Amerikaanse besluit.

Het Marokkaanse nieuwsmedium Le 360 bejubelt de NAVO-kaart als ‘een nieuwe klap in het gezicht van de vijanden van de territoriale integriteit van het Koninkrijk’. De kaart zou ‘het historische bewijs van de soevereiniteit van het Koninkrijk over zijn Sahara-provincies’ bevestigen.

De soevereiniteit van Marokko over de Westelijke Sahara wordt betwist door onafhankelijkheidsbeweging Polisario, die delen van het gebied in handen heeft. Ook Marokko’s buurland Algerije heeft in het verleden meermalen steun uitgesproken voor een onafhankelijke Westelijke Sahara.

Van 1884 tot 1975 was de Westelijke Sahara een Spaanse kolonie. Na de dood van de Spaanse dictator Franco werd het gebied door de Marokkaanse koning Hassan II ingelijfd. Een jaar later riep Polisario de onafhankelijkheid uit.

Proces tegen Franse imam vanwege ‘Jodenhaat’, advocaten hekelen timing

0

Een Algerijns-Franse imam uit Toulouse moet voor de rechter verschijnen. Drie jaar geleden hield hij een volgens critici antisemitische preek.

Volgens een opgedoken video, die in het Engels is ondertiteld, verklaart imam Mohamed Tataï (foto) in het Arabisch: ‘[De profeet Mohammed] sprak met ons over de laatste en beslissende strijd: het laatste oordeel komt pas als de moslims de joden bestrijden.’

Tataï heeft volgens zijn advocaten altijd op goede voet gestaan ​​met vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap. Ook zou hij helemaal niet hebben aangezet tot haat. De imam zou in zijn preek haat tegen Joden juist hebben veroordeeld. De advocaten van Mohamed Tataï hekelen tevens de ‘opportunistische’ timing van het proces.

Na de moord op geschiedenisleraar Samuel Paty door een moslimextremist wordt de islam onder een vergrootglas gelegd, is hun redenering. De Franse overheid strijdt sindsdien met extra kracht tegen buitenlandse invloed, radicalisering en islamisme en wil af van driehonderd buitenlandse imams die ‘gedetacheerd’ zijn door Turkije, Marokko en Algerije.

Toulouse, de standplaats van imam Tataïm, kent een gevoelige geschiedenis. In maart 2012 schoot een moslimextremidst drie jonge kinderen en een leraar dood op een Joodse school.

VK: celstraf voor man die dreigde met aanslag op politicus en moslims

0

Een Britse rechtsextremist is tot 18 maanden gevangenisstraf veroordeeld.

Het gaat om de 50-jarige Colin Brown. Hij bedreigde Labour-parlementariër Bridget Phillipson met de dood, omdat zij de Brexit terug wil draaien.

Ook dreigde hij moslims te willen vermoorden door met een auto in een moskee te rijden, in het geval hij terminaal ziek zou worden.

Brown kampt met geestelijke gezondheidsproblemen. Vorig jaar werd hij hiervoor behandeld, nadat hij zei dat meer politici het lot van Jo Cox zouden moeten delen. Labour-politica Jo Cox werd in 2016 vermoord door een extremistische brexiteer.

De rechter vertelde Brouw dat zijn veroordeling zou werken als een ‘afschrikking voor anderen die proberen het democratische en politieke debat te vergiftigen door degenen die het niet met u eens zijn te bedreigen’.

Geen kwestie van willen, maar van kunnen

0

Na het kerstreces schuift de Haagse politiek half januari voor korte tijd weer aan de vergadertafel. Nauwelijks een maand later, vanaf 12 februari, gaan de Kamerleden het land in vanwege de verkiezingen. Op naar een nieuwe ronde. Tijdens deze parlementaire pauzes wordt er door onze ministers en staatssecretarissen gewoon doorgewerkt. Achter de voordeur van het Catshuis buigen zij zich over lastige dossiers die zich maar moeilijk laten doorschuiven naar een volgende regeerperiode.

Denk aan het moeilijke dossier over de MH17. De onderste stenen liggen nog steeds niet boven. Of aan de aardbevingen in Groningen. Er zijn miljoenen doorgepompt naar Groningen om de schade van de gaswinning te herstellen. Die komen via allerlei zijkanalen en leidingen wel terecht bij de ingenieursbureaus die het proces moeten regelen. Maar herstel van barsten in muren en funderingen, van al het psychische leed? Dat laat in veel gevallen op zich wachten.

En dan het eindverslag van de Parlementaire ondervragingscommissie Kinderopvangtoeslag (POK). Onze bewindslieden kijken elkaar diep in de ogen. Wat gaat er nu gebeuren? Een aantal van de aanwezigen rond de tafel krijgt het flink voor de kiezen. Volgens de bevindingen van het rapport gaat het allemaal veel verder dan alleen maar ‘politieke verantwoordelijkheid’. Huidige en vroegere ministers en staatssecretarissen hebben behoorlijke steken laten vallen.

Hoe nu verder? Ongetwijfeld wordt de vraag gesteld: ‘Ga jij nog door?’ Of, wat directer: ‘Vind je niet dat jij nu naar de Koning moet om jouw ontslag aan te bieden?’. Misschien wordt er zelfs gesproken over een vallend kabinet. De komende dagen horen we welk besluit door de voordeur van het Catshuis naar buiten komt.

Ons land kent nog andere voordeuren. Die van duizenden ouders die ten onrechte zijn aangemerkt als fraudeurs in de toeslagenaffaire. Op de mat daarachter zal nu wel de brief zijn neergeploft waarin staat dat deze mensen het bedrag van 30.000 euro wordt uitgekeerd. Voor sommigen betekent dat eindelijk een oplossing van veel problemen. Maar voor velen kan dit ook nog wel eens het begin zijn van heel veel nieuwe ellende.

De naaste familie weet dat er nu wat geld binnen gaat komen. ‘Wie gaan we eerst betalen? Oom Wim? Is nichtje Agnes bereid nog langer op haar geleende geld te wachten? De tandarts, die ene deurwaarder die zo ongeveer elke maand weer op de stoep staat? Kopen we nu eindelijk nieuwe schoenen? Of toch maar kijken of de huisbaas tevreden is met tenminste één of twee maanden achterstallige huur? Hoe dan ook, met die paar rotcenten krijgen we onze eigen flat niet terug of wordt ons door de crisis gestrande huwelijk niet gerepareerd.’

Onze bewindslieden kijken elkaar diep in de ogen. Wat gaat er nu gebeuren?

De leden van de regering kijken elkaar over die glanzende mahoniehouten tafel in het sjieke verblijf van de premier diep in de ogen. Natuurlijk is die afschuwelijke ellende, die nu wel zichtbaar is geworden, ook aan hen niet voorbijgegaan. Ook politici kennen ‘koude kleren’. Maar is aftreden een optie? Vast en zeker gaat die vraag door de hoofden.

Opstappen? Weer een nieuwe staatssecretaris of minister, een week voor het verkiezingsreces? Een gang van de premier naar Zijne Majesteit om ontslag aan te bieden van zijn voltallige regering? Nee, dat is vast niet wat de ploeg rond de heer Rutte wil. Bovendien staat een aantal van de aanwezigen bovenaan de verkiezingslijsten. Juist zij worden vanaf volgende maand door de partijen als prominenten het land ingestuurd.

Wat dan? Met zoveel aangerichte en onopgeloste schade doorgaan? Voor de echte bestuurder, de echte bewindspersoon is het geen kwestie van móeten of wíllen doorgaan. De ware gezagsdrager kent, met deze dossiers op tafel, maar één vraag: ‘Kán ik wel doorgaan?’

Turkije: studenten universiteit Istanbul ageren tegen AKP’er als nieuwe rector

0

Boze studenten aan de Bogazici Universiteit in Istanbul clashten gisteren met de Turkse mobiele eenheid. Ze demonstreerden tegen hun nieuwe rector, een lokale politicus van Erdogans AKP.

Vijftien studenten werden na het protest in de boeien geslagen. Tientallen academici aan de Bogazici Universiteit protesteerden vandaag tegen hun vasthouding.

De nieuwe rector Melih Bulu werd afgelopen zondag per presidentieel decreet benoemd. Op Twitter fronsten enkele Turkije-deskundigen hun wenkbrauwen, omdat de nieuwe rector zich als wetenschapper schuldig heeft gemaakt aan plagiaat.

Studenten hebben moeite met AKP’er Bulu om een andere reden: zij vinden zijn benoeming partijdig. De Bogazici Universiteit is een van de weinige onafhankelijke universitaire instellingen in Turkije.

De Istanbulse burgemeester Ekrem Imamoglu, politicus van oppositiepartij CHP, twittert achter hun ‘rechtvaardige strijd’ te staan. Hij is bang dat hierdoor meer studenten naar het buitenland zullen vertrekken.

Niet alleen studenten zijn boos. Op de nieuwste cover van het Turkse satirische blad LeMan rijdt Bulu de Bogazici Universiteit binnen op een paard, toegejuicht door AKP-aanhangers. De cartoon verwijst naar de verovering van Constantinopel in 1453 door de Ottomaanse sultan Mehmet II.

Marokko werkt toe naar meer Arabisch, minder Frans in openbare ruimte

0

De Marokkaanse regeringspartij PJD wil meer Arabisch in de openbare ruimte, ten koste van het Frans.

Een dergelijk voorstel is al enkele jaren geleden ingediend door de PJD. Een staatscommissie heeft nu een ‘haalbaarheidsonderzoek’ ingepland, meldt de Marokkaans-Nederlandse website Bladna.

Het Arabisch moet volgens de PJD meer gebruikt worden in officiële documenten en correspondentie van overheidsdiensten en de Franse taal verdringen. Ook de Berbertaal Tamazight kan eventueel meer gebruikt worden.

Eind vorig jaar besloot het parlement al dat het Tamazight, officieel geen erkende taal in Marokko, een plek moet krijgen in het onderwijs en in het openbare leven.

In het wetsvoorstel staat tevens dat advertenties en billboards straks in het Arabisch moeten zijn. Bedrijven die zich daar niet aan houden riskeren een geldboete tot zo’n vijfduizend euro.

Onlangs sloten Marokko en Frankrijk een overeenkomst die inhoudt dat Marokko Frankrijk gaat helpen bij het introduceren van de Arabische taal als vak op openbare scholen.

N-VA ‘geschokt’ om subsidie voor Collectief Tegen Islamofobie in België

0

De rechtse parlementariër Theo Francken (N-VA) zegt ‘geschokt’ te zijn dat de Belgische overheid 20.000 euro subsidie toekent aan het Collectief Tegen Islamofobie in België (CCIB).

CCIB is een zuster van een gelijknamige Franse organisatie (CCIF) die onlangs werd verboden vanwege ‘islamistische propaganda’. Het Franse CCIF bepleit volgens de regering-Macron waarden die strijdig zijn met die van Frankrijk.

Volgens Francken (foto), tot 2018 staatssecretaris voor Asiel en Migratie, heeft CCIB ‘exact dezelfde agenda’ als haar Franse zusterorganisatie CCIF. Daarmee bedoelt Francken het gebruiken van ‘islamofobie-bestrijding’ als dekmantel voor de verspreiding van ‘sharia-islamisme’. Francken: ‘Dat er geen enkel overleg is met de Franse collega’s is onbegrijpelijk.’

CCIB is volgens Francken ‘voor de hoofddoek altijd en overal, tegen verdoofd slachten en overal zien ze politiegeweld’. Op elke foto van CCIB zie je de hijab, klaagt hij. ‘Het lijkt wel of er in België geen vrouwen zonder hoofddoek meer bestaan…’

Dat CCIB subsidie krijgt, komt volgens Francken omdat drie van de vier CCIB-bestuurders lid zijn van Ecolo, de Waalse zusterpartij van GroenLinks. Twee bestuurders zouden zelfs gelieerd zouden zijn aan de islamistische Moslimbroederschap, een link die in het geval van CCIB’s Franse zusterorganisatie ook door critici werd gelegd.

Verantwoordelijk staatssecretaris Sarah Schlitz (Ecolo) rept bij monde van een woordvoerder over ‘misleidende insinuaties’ en vindt ‘dit vermoeden van samenspannen absurd’. Schlitz voegt toe dat het voorbereiden van de subsidies werd voorbereid door de vorige regering. Die regering bestond uit ministers van de christendemocraten, liberalen en Franckens eigen N-VA.

Groningse ‘man die niet bestaat’ door psychiatrisch rapport in gelijk gesteld

0

Een Chinese man in Groningen die al achttien jaar lang stateloos is, bekend als ‘de man die niet bestaat’, blijkt volgens een psychiatrisch rapport de waarheid te spreken over zijn reden van aankomst in Nederland. Een mogelijke opmaat naar een Nederlands paspoort, meldt het Dagblad van het Noorden.

De 32-jarige Chun Sheng Yan werd in zijn tienerjaren door mensensmokkelaars naar Nederland ontvoerd om in een Chinees restaurant te werken. Hij is stateloos. Officieel bestaat hij niet volgens de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND), die zijn verhaal niet gelooft. Chun kan ook niet terug naar China. Het land weigert elke vorm van medewerking.

Ondertussen mag Chun door zijn ‘niet bestaande’ status in Nederland niet werken, maar ook geen uitkering ontvangen of verzekeringen afsluiten. Nadat het Dagblad van het Noorden vorig jaar een portret over Chun schreef, leidde dit tot landelijke aandacht en zelfs Kamervragen. Maar Chuns niet bepaald benijdenswaardige positie bleef ongewijzigd.

Betrokken Groningers zetten daarna een crowdfundingsactie op om Chun te helpen. Met het opgehaalde geld werd onder meer een onderzoek gefinancierd dat tot een zogenoemd psychiatrisch expertiserapport heeft geleid. Er zijn, zo blijkt nu uit het rapport, geen aanwijzingen dat heeft gelogen of de feiten in zijn voordeel heeft verdraaid.

De advocaat van Chun hoopt dat IND mede dankzij dit rapport een gunstige beslissing zal maken, vertelt hij aan het Dagblad van het Noorden. ‘Het Europees verdrag voor de Rechten van de Mens bepaalt dat ieder mens recht heeft op respect voor zijn privéleven. Na achttien jaar is het tijd dat Nederland het recht dat Chun heeft ook respecteert.’

 

Hoe een Amsterdamse buurt rap gentrificerend haar ziel verkocht

0

Het rode licht in de mist trekt mijn aandacht. Ik weet dat het van het oude GAK-gebouw aan de Jan Evertsenstraat komt. Dat is toch het Ramada-hotel, binnen de ring? Ik besluit erop af te gaan. Alleen, in de nachtwandelingen die ik steeds vaker loop.

Even weg van de huiselijke sfeer. Weg van familie én van het getik en gebonk van mijn verstandelijk beperkte buurjongen, dat mij dikwijls hartkloppingen bezorgt. Het hele trapportaal wordt dan wakker geschreeuwd. Iedereen slaapt weer pas als hij, in al zijn ellendigheid, is uitgeraasd.

Vandaag neem ik niet het pad langs de spoorlijn, maar loop ik via het Piet Mondriaanplein de stad in. Ik stop even bij het wijkpraktijkteam. Wat daar sinds jaar en dag op de muur staat, beschrijft eigenlijk alles wat je moet weten van hypergentrificatie in een achtergestelde wijk.

‘Samen werken wij aan een schoon, heel en veilig Mondriaanplein.’ Ja ja, denk ik, maak de buurt maar uit voor vies, verdeeld en onveilig. Schuin tegenover het praktijkteam, pal voor de overgebleven sociale huurwoningen, is zichtbaar hoe de gemeente ‘schoon, heel en veilig’ voor zich ziet.

Nieuwe koopwoningen, privé-parkeerplekken voor de rijkeren. Verderop een andere interpretatie van ‘schoon, heel en veilig’: een nauwer wordende stoep, bezaaid met opeengepakte fietsen van studenten.

Ik loop snel door naar het rode licht voordat ik nog cynischer word. Rechts van mij: kasten vol boeken in gordijnloze kamers. Links: het voetbalveldje. Met mijn neefjes vertoef ik daar vaak. Meer nog dan in mijn eigen kindertijd, toen het nog echt onveilig was hier.

Precies voor de A10, bij de studentenflats, heb ik eindelijk zicht op het rode licht. Het Ramada Hotel is niet meer. Lang leve het ‘Leonardo Hotel’! De dynamiek van het grote geld hier is een Follow the Money-artikel waard. Om welke bedragen gaat het? Wat heeft de disproportioneel werkloze buurt aan grote hotels die stuivertje wisselen? Of is dat een ‘probleem’ dat vanzelf uit de stad wordt gegentrificeerd?

De laatste bewoner met een migratieachtergrond? Dat ben ik waarschijnlijk

Ik maak een foto. Van achteren hoor ik voetstappen naderen. Een jogger zwiept langs me heen. Wat als het een dief was? Dan was ik mijn Samsung S10 kwijt. Zou ik dan nog steeds mijn recent afgesloten abonnement moeten betalen? Ach ja, waar het kleine geld ook aan denkt.

Ik passeer de ring. Altijd een bijzonder moment. Het Rembrandtpark is optimaal verlicht. Tien, vijftien jaar geleden fietsten we zwetend langs de kinderboerderij. Pikdonker was het, zoals in de ‘no-go’-jaren die we hebben geleefd. Nu schijnt er meer licht dan in de rijkelijk versierde Jan van Galenstraat.

Wit licht. Het komt van een twintigerkoppel dat mij tegemoet loopt met rolkoffers. Een wilde nieuwjaarsnacht in hotel Nieuw-West? Lekker, hoor. Vervolgens komt een andere witte vrouw aanlopen. Ze kijkt mij verschrikt aan. Ik denk dat sommige vrouwen mijn ondeugende gedachten kunnen lezen.

Ik kom aan bij het Mercatorplein. Eén blik naar de muurschildering van onze oud-burgemeester Eberhard van der Laan en mijn gemoed is weer verpest. ‘Zorg goed voor onze stad en voor elkaar’, staat naast hem.

Ik denk aan de vorig jaar vrijgesproken antiradicaliseringsambtenaar Saadia Ait-Taleb. En aan de Amsterdammers die haar hebben uitgekotst, waaronder Van der Laan. Even goede vrienden, maar die muur moet wat mij betreft zo snel mogelijk overgeschilderd worden.

Het begint te regenen. Tijd om terug te keren. Ik zie een ouder Turks koppel met mondkapjes. De laatste bewoners met een migratieachtergrond? O nee, dat ben ik waarschijnlijk.